In panne

"Je bent weer in panne gevallen...". Zo resumeerde de dokter van wacht mijn situatie gisterenmiddag. Hij vormt een duo met dokter Vergauwe en volgt mijn dossier dus ook vanaf de zijlijn. Inderdaad: in panne. De rugpijn was sinds de verstopping nooit helemaal weg geweest, werd eergisteren wat prominenter en was gisteren niet meer te harden. Mieke brengt me naar de spoed rond een uur of tien. Ik schijn lijkbleek te zijn geweest en krijg meteen pijnstillers. Die brengen na een uur wat verlichting. Een CT-scan wijst uit dat het probleem weer met de gal te maken heeft en ik wordt veroordeeld tot minstens een weekend ziekenhuis. Maandag wordt gekeken wat er kan gebeuren. Maar de pijn is verdwenen. Ik geniet zowaar van mijn zaterdagnamiddag zonder pijn. De Rode Duivels kunnen dat heerlijke gevoel zelfs niet verstoren met hun nederlaag in Brasilia. Ook de nacht is zalig pijnvrij en hier zit ik nu. Ik heb het huwelijk van collega Marleen gemist, ik rateer het ontbijt op 'Kom uit je Kot' in Aalbeke. Ook een familiebezoekje in Wevelgem zit er niet meer in... Een mens zou er al gauw zijn courage bij verliezen. Maar ik heb mogen ervaren hoe goed Mieke voor me zorgt, hoezeer die zorg ontspruit aan een onvoorwaardelijke liefde. Dat maakt alles weer goed, geeft me de guts om door te gaan, om te blijven vertrouwen...
...overdracht van klavier...
En ik heb mogen ervaren hoe taai mijn ventje is. Tijdens het ritje naar het ziekenhuis hoor ik op de autoradio de priester zeggen: "Alhoewel Jezus weet wat hem te wachten staat is hij toch gelukkig" En hij gaat verder: "Mensen die het moeilijk hebben worden ook elke dag voor die keuze geplaatst." Ik voelde mij rechtstreeks aangesproken. Dankzij ons geloof lukt het ons steeds weer te kiezen om 'gelukkig te zijn'. Het helpt ons door te zetten. Op die manier blijft het leven mooi!

Cambodja in de frigo

Vandaag is 2 juli 2014. Dit betekent dat Mieke en ik exact een jaar geleden ergens nabij Doornik in het onooglijke dorpje Esquelmes ons aan het klaarmaken waren om de nacht door te brengen in de 'schone plaats' van de hoeve met de naam 'Ferme du Paradis'. We hadden maar aan één bel moeten trekken om onderdak te kunnen krijgen op de eerste avond van ons grote avontuur richting Santiago de Compostella. Onwetende nog wat ons boven het hoofd ging en -wat mezelf betreft- ervan uitgaande dat we al content zouden mogen zijn als we Reims en misschien Vézelay zouden kunnen bereiken.
Het werd de tocht van ons leven, waar we nu nog dagelijks op één of andere manier naar verwijzen of aan terugdenken.
Dat was 2 juli 2013. Intussen hebben we onze horizon wat verlegd naar het verre oosten. Niet om er te voet naartoe te trekken, maar om er in de eerste plaats een doel te stellen. Dat doel is niet een rondreis in het naar verwachting mooie en ongerepte land , maar wel een concrete bijdrage leveren aan een betere toekomst van een pak Cambodjaanse jongeren. Dat klinkt misschien wat raar, maar het is een houding die we moeten aannemen, nu we het bezoek aan Cambodja voor onbepaalde tijd moeten uitstellen. Na de laatste ziekenhuisperikelen kwam het herstel maar heel erg traag; In die mate zelfs dat het nog altijd aan de gang is. De half versteende darmen hebben mijn rugspieren in die mate verstoord, dat ze me nog steeds parten blijven spelen.De nachten duren eindeloos omdat ik telkens weer wakker word met rugpijn en moet pendelen tussen bed en sofa om aan wat slaapuurtjes te komen. De voorbije twee weken zien de nachten er ongeveer zo uit:
- Omstreeks tien uur in bed met een warm kersenpitje tegen de rug.
- Rond twaalf uur wakker met wat pijn, naar beneden om het kersenpitje op te warmen en terug in bed. - Om half twee opnieuw wakker met meer pijn. Naar beneden en met een warm kersenpitje in de sofa.
- Rond vier uur opnieuw wakker, maar niet altijd meer voldoende moe om de slaap te kunnen vaten. Soms lukt het nog voor anderhalf à twee uur, soms helemaal niet meer.
In ieder geval: ik heb een héél lange voormiddag met enkele uren pre-ontbijt-tijd. En ik moet zeggen: ik kan genieten van de stilte in huis. Ik zie de zonsopgang, hoor de vogels een nieuwe dag aankondigen en profiteer van de beschikbare tijd om wat te lezen of TV te kijken (gisteren was dat natuurlijk de samenvatting van de heroïsche voetbalmatch van onze Rode Duivels tegen Obamaland).
Dit ochtendlijke 'cadeau' blijft natuurlijk niet zonder gevolg. Het betekent dat ik de namiddag voor een groot stuk slapend doorbreng.
Terug naar Cambodja. Of beter: terug naar 'niet-naar-Cambodja'. In principe zouden we half juli vertrekken na het welkome uitstel van half juni. Dat is nog twee weken. 20 uur in een vliegtuigzetel zitten met een rug die geen bed verdraagt, twee weken rondzwerven in een rijstland met een verstoppingsgevoelig darmstelsel, veertien dagen ver van medische uitrusting, wetende dat ik de laatste twee maanden al drie keer onverwacht in het ziekenhuis soelaas heb moeten zoeken voor mijn kranke binnenwerk... het is allemaal een beetje miserie zoeken zeker? Je kan erop vertrouwen dat dingen goed komen, maar je moet het onheil niet zelf uitlokken. Soit: Cambodja zit in de frigo maar is zeker niet begraven. Het project gaat sowieso door. En de stylo's, Carine en Isabelle: die geraken er heel zeker hoor!

Vorig jaar op 2 juli: een toast op onze tocht in het snack-restaurantje te Dottignies - het romaanse kerkje van Esquelmes

De eerste schelp ligt voor het kerkje van Esquelmes - even relaxen op het erf van de Ferme du Paradis

Het werd zomer

Een nieuwe dag, een nieuw begin...
Dit is het gevoel waarmee ik deze morgen wakker wordt. De wekkerradio toont 07.39 en ik verschiet me bijna een bult. Dat betekent dat ik niet minder dan vijf en een half uur aan één stuk geslapen heb. Dit is in jaren zo niet meer geweest. Het moet te maken hebben met de nogal verregaande toestand van uitputting, die ik gisterenavond bereikt heb. Om kort te zijn: ongeveer vorige week zaterdag (14 juni) moeten mijn darmen er de brui aan gegeven hebben. Daarmee bedoel ik: zijn ze begonnen met een stipheidsactie, zijn ze in panne gevallen of zijn ze grotendeels in slaap gevallen. Dat kan ik merken aan mijn toiletbezoek op donderdag (19 juni): ik herken de spinazie van bewuste zaterdag vooraleer ik kan doorspoelen. Dit is meteen ook de enige en laatste toiletgang mét stoelgang.
Om niet al te zeer te vervallen in onwelriekende details: de peristaltiek van mijn colon (het 'schuif' in de 'dikke') is stilgevallen, waardoor de restanten van een vijftiental maaltijden geen uitweg meer krijgen. Het kan niet anders dan dat zich dit doet voelen. Vanaf vrijdag wordt dit gevoel pijn. Geen buikpijn maar rugpijn, waardoor ik niet direct het verband leg tussen de pijn en de darmperikelen. Ik vind soelaas in een warm bad, maar eenmaal uit het bad komt de pijn terug. Ik kom op het idee dat rugpijn ook te maken kan hebben met een overvolle buik, een zwangere vrouw heeft toch ook heel vaak rugklachten. Ik probeer dus de geboorte van een nieuw stuk stoelgang te bevorderen door wat laxerende middeltjes te nemen. Echter zonder resultaat. De nacht van vrijdag op zaterdag neem ik drie warme baden. Tweemaal val ik in slaap in het bad, éénmaal zelfs terwijl de warmwaterkraan nog open staat en ik wakker wordt van de warmte... maar de pijn is even onder controle. Ik neem wat meer pijnstillers dan toegestaan is, maar het helpt niet. Zaterdagmorgen loopt Mieke tot bij de apotheek: vaseline-zetpillen zullen het probleem wellicht wel oplossen. Maar ook dit valt tegen. Zaterdagmiddag hou ik het niet meer uit. Hoezeer ik het ook ontzie om nog maar eens naar het ziekenhuis te gaan, het lijkt de enig mogelijke uitweg. Mieke raapt in een haastje wat spullen bijeen en brengt mij naar 'de spoed'. Een kwartier later krijg ik een infuus met Buscopan en nog eens vijf minuten later daalt het pijnniveau van acht naar drie. Ik kan weer een beetje normaal denken. Op een RX van mijn buik kan de dokter zien dat mijn darmen inderdaad hoogzwanger zijn en dat er dringend iets moet gebeuren. Ik moet daarvoor verhuizen van de Loofstraat naar de Kennedylaan.
Allee, vooruit, is mijn idee, want ik wil liever niet moeten blijven in het ziekenhuis. Verpleegster Cecile springt voor me in de bres en begint omzeggens onmiddellijk met een behandeling ... een lavement. Ze hebben al met slangen, sondes en andere toestellen in alle openingen van mijn lijf zitten koteren (met uitzondering van mijn oren), ze hebben er zelfs een extra ingang bijgemaakt met de poortkatheder, maar dit is toch wel één van de vreselijkste behandelingen die ik al kreeg: darmen opblazen en drie liter water naar binnen kieperen. Daarna even ophouden, terwijl krampen en contracties allerhande door het ganse onderlijf gieren . Uiteindelijk de boel loslaten op het toilet. Bwèèèk. Toch is het resultaat niet bevredigend. Ik krijg nog een drankje aangeboden van het huis, zijnde één liter Moviprep-oplossing met een smaak van -volgens de bijsluiter- sinaasappelen. Sinaasappelen die een maand hebben liggen afrijpen in een beerput, denk ik.
Twee uur later nóg een lavement, zo mogelijk nóg pijnlijker. Ik moet Miekes hand zowat verbrijzeld hebben om aan de krampen te weerstaan. Maar het heeft effect. Ik bespaar je de beschrijving, maar het is een spetterend feest van verlichting. Om half tien keren we terug naar huis. De langste dag van het jaar... de pijn wordt draaglijk en ik slaag erin om in brokjes en beetjes een vijftal uur te slapen.
De dag erop is het zondag en 'fotoshoot'. Een vader- en moederdagcadeau van onze drie (b)engelen. Ik ben geen duizend man sterk, verre van, maar kan me voldoende kranig houden om zelfs te glimlachen op de foto's. De rest van de dag liggen de lege restanten van mijn corpus echter in de zetel te recupereren van deze inspanning. Om half negen versas ik van bad naar bed - de rugpijn heeft zich uitgespreid over mijn ganse rug, maar is zeker niet meer van het niveau van vrijdag of zaterdag. Omstreeks middernacht een volgende badsessie, gevolgd door een slaapje in de sofa en om twee uur terug in bed. Wanneer ik wakker wordt toont de wekkerradio 07.39 en ik verschiet me bijna een bult. Dat betekent dat ik niet minder dan vijf en een half uur aan één stuk geslapen heb. Dit is in jaren zo niet meer geweest....
Stel je voor: normaal gezien waren wij dit weekend in Cambodja. Wiens hand zit hier tussen dat we toch in België gebleven zijn? Het seculiere antwoord is: een op te richten bierbrouwerij in Cambodja (zie vorig blogbericht)! En nu komt mijn wederhelft aangelopen met deze portie vroegzomerfruit... Tand maar water!

Om te watertanden, deze portie vroegzomerfruit.

Vis, voetbal en verre voyages.

Het is niet helemaal koosjer van me om een week te wachten alvorens een vervolg te schrijven op voorgaand berichtje. De situatie waarin ik verzeild geraakt was toen ik vorig bericht schreef was allesbehalve rooskleurig. Het ging zelfs nog van kwaad naar erger, want de dag nadien is de pijn terug gekomen. In alle hevigheid. Naast de pijn verzachtende klever kreeg ik eerst Dafalgan, daarna Oxynorm en uiteindelijk een uur voor de ingreep een morfinespuit. Dit alles zonder merkbaar resultaat. Wat was ik blij toen de anesthesist zei dat het zover was en ik twee seconden later de sterretjes zag opkomen om de derde seconde weg te zinken in het oeverloze niets. Een uur later werd ik pijnvrij wakker in de ontwaakruimte. Een heerlijk moment, ondanks de kurkdroge mond en de rauwe keel.
De vreugde werd toch nog getemperd door de boodschap dat ik nog een nachtje ter observatie moest blijven in het ziekenhuis. De bloedwaarden waren nog veel te slecht om mij al de vrijheid te kunnen schenken.
Nu ligt dit alles als in een ver verleden. In het weekend erna is het nog even spannend, want de gele kleur wil maar niet wijken uit ogen, water en huid. Alsof N-VA behalve gans Vlaanderen ook mijn eigen vege lijf heeft ingepalmd. Pas op zondagnamiddag lijkt het dubbeltje naar de goeie kant te vallen. Een serieuze opluchting is dat.
Nu zit ik aan de computer met een klein beetje pijn in de miltstreek. Heeft wellicht niks te maken met de stent, maar veeleer alles met de heerlijke vismaaltijd van gisterenavond. Veel te laat, want pas genuttigd tijdens de rust van de openingswedstrijd op het WK in Brazilië. Mensen die me kennen zullen nu al de wenkbrauwen fronsen en op hun gezicht zal de vraag te lezen zijn of ik voetbalfanaat geworden ben. Wees gerust: het antwoord is neen. De reden is dat we te gast waren bij Chay en dat daar wel naar het voetbal werd gekeken. We hadden daar afgesproken om het pak vragen, waarmee we zitten omtrent onze reis naar Cambodja, te kunnen voorleggen. De planning was immers om volgende week op het vliegtuig te stappen. Was. Verleden tijd dus. Plannen zijn 'maar' plannen en kunnen dus gewijzigd worden. Wat dan ook geschied is...
Chay zit met de handen in het haar omwille van een groot project dat hij wil realiseren: een brouwerij bouwen en opstarten in Phnom Penh (hoofdstad van Cambodja). Het project gaat dezer dagen over naar realisatie en alles moet daarvoor en beetje wijken. Wij dus ook. Het was even slikken toen tijdens zijn verhaal stilaan duidelijk werd waar het zou op uitdraaien. Het komt erop neer dat we wel zouden kunnen volgende week vertrekken, maar dat hij dan ook veel zou moeten bezig zijn met het project. De andere mogelijkheid is een maandje uitstel, maar met een rustig verloop en voor Chay meer tijd om zijn land aan ons voor te stellen...
Praktische bezwaren zijn er niet echt, en zodoende stellen we de plannen dus een maand uit. Naar iets verlangen heeft zijn charmes ... en we laten ons graag charmeren! Mijn dokter staat alvast achter de ganse onderneming, fantastische man is dat!
Intussen verschijnt naast onze woning een geheel nieuw gebouw in een razend tempo. Deze namiddag wordt de dakdichting geplaatst. De tijd die we anders in Cambodja zouden doorbrengen zal ik nu kunnen gebruiken om de elektrische installatie aan te leggen. En zo komt alles toch op zijn pootjes terecht.

Het volume staat er ... de afwerking volgt

Het lijkt wel een uit de kluiten gewassen tuinhuis. Ferme kluiten, dat wel hé.

Stomme stent!

Ha, nu werkt het toch. daarmee bedoel ik de website om de blog op te stellen, hier in het ziekenhuis. Hoezo, het ziekenhuis? Jawel ... er zijn twee lamlendige dagen voorbij gekropen. Gisteren maandag heb ik sowieso een afspraak met de specialist in het ziekenhuis voor een stand van zaken en een controle-onderzoek. Dat komt op het goede moment, want er zijn weer problemen met het gele water. De nacht tevoren mocht ik een viertal keren het bed uit om te wisselen van pyjama wegens kleddernat van het zweet met daarna een ochtendtemperatuur van 39,3°C... Die daalt echter wel vlug, zodat ik naar school kan voor de groepsfoto van de zesdejaars, maar het blijft onpluis. De dokter vindt echter niet direct iets abnormaal met de echografie, maar wil toch dat ik start met antibiotica. "Er kan altijd een klein stukje voedsel via de nu bredere stent in de galbuis verzeild geraken en daar ontsteking geven." is de uitleg. Verder lijkt alles gestabiliseerd en staat niks de Cambodja-missie nog in de weg.
Alles lijkt ok dus, ik slaag er zelfs in om maandagavond nog een macaronischotel te bereiden en deels te verorberen. Dinsdag ben ik om half zeven paraat voor de nieuwe dag, maar met een vage pijn in de maagstreek. "Niet op letten en overgaan tot de orde van de dag", denk ik. Volgt een heerlijk ontbijt met een overvloed aan aardbeien uit eigen tuin. Maar dan begint de miserie. De maagklacht wordt maagpijn en evolueert verder naar serieus hevige pijn. Mieke stelt voor om de dokter te bellen, maar ik hoop nog altijd op beterschap. Om half twee breekt de veer, het gaat echt niet meer. De dokter stelt voor om meteen langs te gaan, hij zal een kamer regelen. Dan gaat het vlug: een uur later lig ik al in de scanner en nog een uur later komt de dokter me vertellen wat het probleem is: alhoewel de tumor inactief is, is hij door maagwerking en bewegingen allerhande in mijn buik erin geslaagd om net voorbij het uiteinde van de stent te geraken en daar het galkanaal weer danig te vernauwen dat het mij in de problemen brengt. Oplossing: een tweede stent in de eerste schuiven. Die tweede stent steekt iets verder door, waardoor hij de vernauwing ongedaan kan maken. Het lijkt zo simpel als iets! Is het misschien ook, maar roept natuurlijk ook wat vragen op: Wat als die ook verstopt geraakt? Wat als de tumor nog verder evolueert? (er is iets verder een vertakking in het galkanaal... en vertakte stents, dat bestaat volgens mij niet) Is de tumor echt wel inactief of is hij toch weer wat toegenomen en is de chemo dus niet echt helemaal gelukt?
Het is wat het is. Als het pijn doet komen al vlug donkere gedachten, maar ik wil in de eerste plaats blijven geloven dat alles uiteindelijk goed komt. Nu is de pijn zo goed als verdwenen. Ik wacht op de operatie, die evengoed pas morgen kan doorgaan omdat het hier druk zat is. Wordt (ongetwijfeld) vervolgd...

Een speciale verjaardag

Soms zijn er van die dagen waarop alles zo een beetje anders is. Gisteren was zo'n dag. Helemaal onverwacht is het trouwens niet dat een verjaardag wat speciaals heeft. Maar deze was er toch één om te onthouden. We waren namelijk weer een klein beetje onderweg naar Compostela. Herinnering aan één van de mooiste avonturen mijn ondertussen drieënvijftigjarige levenscarrière.
Het gaat zo: een paar weken geleden viel ons oog op een oproep van het Vlaams Compostelagenootschap om mee te stappen met een groep collega-pelgrims in de bloedprocessie te Brugge op Hemelvaartsdag, toevallig 29 mei dus dit jaar. Tja, waarom niet? Konden we dan meteen combineren met een bezoekje aan gezinnetje Heidi, waar Tomas eveneens een jaarwissel heeft. Jolien -ook al feestvarken op 29 mei- zou meegaan om het avontuur te documenteren met de camera in aanslag.
Al bij al een heel speciale, mooie en warme ervaring. We kregen heel even opnieuw het gevoel om tussen mensen te lopen met hetzelfde doel. Je ziet bewonderende blikken uit het publiek, waar mensen dikwijls met ongeloof in de ogen vragen of we nu écht wel zo ver te voet geweest zijn. Dan ben je toch fier om positief op die vraag te kunnen antwoorden.

Het thuiskomen was al even overweldigend: elk communicatiemiddel werd gebruikt om me er nog een jaartje bij te wensen: brievenbus, SMS, telefoon, facebook, email, Smartschool, ... een postduif net niet. Maar het doet een mens deugd om zoveel wensen te krijgen. Courage om verder te doen ondanks de opstandige buik, de pijnlijke rug en de gebrekkige slaap. Ik voel me alweer met mijn g*t in de boter gevallen. Een verzurende maatschappij? Hmmm, soms is dat echt ver af, als je ziet hoe mensen elkaar zo'n warm hart kunnen toedragen. En dat gaat soms heel ver, zoals die vijfhonderd-en-oneffen groepjes van vier die de komende vier dagen duizend kilometer willen fietsen tegen kanker. Koningin Mathilde op kop! Of die schatten van collega's, die een deelname-actie op touw zetten met de school voor levensloop, ook al tegen kanker. Mensen kunnen veel goede dingen doen. En het leuke eraan is, dat het je zo'n goed en warm gevoel heeft!
Dus dankjewel aan iedereen die in deze positieve, warme, menswaardige en opbouwende sfeer zich wil inzetten voor mensen die in nesten zitten. Ik mag mezelf nu ook al een beetje ervaringsdeskundige in dit verband noemen en ik kan maar één ding zeggen: jullie maken écht het verschil!

Dit is meteen ook de onderliggende laag van het speciale aan mijn verjaardag gisteren: deze zaken aan den lijve ondervinden, erin meegedragen worden, er mogen van genieten. Er kùnnen van genieten zonder dat er iets moet tegenover staan!

Eventjes opnieuw het Compostela-gevoel

Langs de Dijver in de Brugse binnenstad (het beeld van Sint-Jacob wordt vooraan onze groep gedragen.)

Op de grond

Misschien is het wel de dood van Jean-Luc Dehaene die mij opnieuw een beetje naar beneden haalt, terug met de voeten op de grond. Of de persoonlijke crisisdag van eergisteren, een dag die ik rillend van de koorts in de zetel heb doorgebracht. Maar de doffe pijn in de maagstreek die ik nu voel, zal ook wel een beetje helpen om niet meer met volle goesting door de dag te geraken. De omstandigheden zijn nochtans ideaal om een super-topdag te beleven: we zijn met het ganse gezin (wij twee, drie dochters, drie schoonzonen en drie kleinkinderen) te gast op het Hof ten Thorre bij Karel en Katrien, de zon is overvloedig van de partij en straks gaan we met zijn allen naar het communiefeest van Michiel. Wat kan een mens nog meer verlangen? Juist, ja, dat de pijn achterwege blijft! Want als die om de hoek komt kijken, dan wordt de waarde van al de rest fors gereduceerd...
Met de voeten op de grond dus.  Uit de plotse dood van onze ex-premier heb ik willens-nillens een boodschap overgehouden, namelijk dat alles plots kan omslaan, zelfs als alles in de goede richting schijnt te verlopen. Oh neen, zwartgallig wordt ik er niet van hoor, het blijft voorlopig bij een boodschap die is aangekomen. Zelfs met de pijn en die boodschap kan ik voor mezelf blijven volhouden dat alles op het einde van de rit goed komt. No matter what happens.
We maken ons klaar voor het communiefeest bij Bart en Nele. De pijn is nu wat geminderd en dat geeft goeie moed. Ik post dit bericht maar, had nog meer willen zeggen, maar dat zal voor later zijn. Nu eerst nog twee dagen genieten en dan weer aan de slag met bouwplannen en elektriciteitsleidingen. Er is nog teveel te doen om bij de pakken te zitten. En toch: ik begin meer en meer te geloven in de zin van leegte en verveling. Het boekje van Lieven en Lieve maakt diepe indruk en ik probeer er regelmatig van te snoepen. Zo las ik gisteren bijvoorbeeld "Bij het voortdurend ontwijken van verveling geraken wij nooit tot wat de 'diepe verveling' ons te zeggen heeft." En dit: "We moeten vertraagd van de ene plek naar de andere leren gaan. Als je langzaam gaat, wandel je tussen de dingen (inter-esse), zie je de dingen en worden ze boeiend. Als je snel rijdt, vlieg je aan alles voorbij, ontgaan de dingen en wordt de rit vervelend. 'Zijn we er bijna?'...".
Wat denk je dat we ervaren hebben in onze drie maanden lange wandeling naar Compostela?

Ons groeiende gezin te gast bij Karel en Katrien op Hof ten Thorre

Nefroprotectie en tomatenplanten

Ik heb me zopas geïnstalleerd met de laptop op mijn schoot, waar dient een laptop anders voor, nietwaar (lap = Engels voor schoot). Ik zit op een bed en zit hier voor een tijdje vast in kamer 1202 van het ziekenhuis. Ik heb het nagelaten om na mijn laatste chemo nog een blogbericht te schrijven, waardoor het niet echt geweten is dat ik hier vandaag terug moet zijn voor een CT-scan. De contrastvloeistof die daarbij gebruikt wordt is echter een nachtmerrie voor mijn nieren. En die hebben net een zware tijd gehad door de opeenvolgende chemo's. Reden genoeg voor de dokter om een behandeling nefroprotectie te organiseren. Dat is dus nierbescherming. Hierdoor moet ik één uur voor en zes uur na de CT een infuus krijgen met dat stofke. Deze mooie zonnige maandag zal ik dus binnenskamers doorbrengen. Een geluk dat ik er vanmorgen vroeg bij was en al tijd gevonden heb om mijn tomatenplanten een plaatsje in de moestuin te geven.
Vandaag wordt ook een beetje de dag waarop we zekerheid moeten krijgen over ons bezoekje aan de andere kant van de planeet. Gisteren hebben we Chay gezien op het communiefeest van zijn zoon. Alles wordt in gereedheid gebracht om de twee laatste weken van juni even naar Cambodja over te steken. Alleen is de exacte datum nog wat onzeker. Hangt af van een eventuele belangrijke meeting die hij op 16 juni nog kan hebben. Je moet blijkbaar met onzekerheden kunnen leven als je in de diplomatie zit. Nu ja, erg verwonderlijk lijkt me dat wel niet. Als er vandaag definitief groen licht komt van de dokter kan niets ons nog tegenhouden. Tenzij een vliegtuigkaping natuurlijk. Of een aanval van de Russen. Of een meteoorinslag.... maar daar houden we liever geen rekening mee.
Ik wacht nu nog even om dit online te plaatsen tot de CT-scan en de bespreking ervan achter de rug zijn.
...
Ik ben intussen een vijftal uurtjes ouder geworden. De baxter loopt traagjes leeg in mijn poortader en daarpas is dokter Vergauwe langs geweest. Met vooral goed nieuws en ook een beetje minder goed. Het goede nieuws is dat alles wat betreft de tumor gereageerd heeft zoals dat de bedoeling was. Het tumorweefsel in niet in omvang toegenomen. Ook niet afgenomen, maar dat had men ook niet verwacht, omdat dit een type tumor is dat normaliter niet krimpt na een chemotherapie. Het weefsel wordt wel inactief en verandert in een soort littekenweefsel. De chemo wordt nu voor een aantal maanden stil gelegd en binnen drie maanden volgt een nieuwe CT-scan. Ik moet wel binnen een viertal weken nog eens op consultatie, dat is dan vlak voor het vertrek naar Cambodja. Dat laatste is al ingecalculeerd en zal dus mogen doorgaan. Jipieeeeeeeeeee!!!
Mijn nieren echter blijken wel en reden tot bezorgdheid te zijn. Ze hebben het blijkbaar heel zwaar te verduren gehad met de chemotherapie. In die mate dat men verder geen cisplatine meer zal geven. Dat is het beetje minder goede nieuws. Ik was eigenlijk ook van zin om eens te polsen naar de haalbaarheid om mijn werk in september weer op te nemen, maar daar ben ik niet toe gekomen. Dat leek ook een beetje moeilijk. Je moet je voorstellen dat de dokter in de ziekenhuiskamer binnenkomt met een gevolg van twee assistenten en twee verpleegsters. Dan kan je natuurlijk niet rustig één en ander bespreken. Maar aangezien ik begin juni nog eventjes langs moet gaan, zal ik de vraag maar tot dan opsparen.
Tot die tijd wordt het vooral bezig zijn met bouwplannen en elektriciteitsleidingen, denk ik. En wat de blog betreft, vermoed ik dat het onderwerp van deze blog voor een tijdje zal verschuiven van Compostella en NET-kanker naar Cambodja. Kwestie van wat variatie te brengen, nietwaar? Talk to you soon. Nu eerst naar huis om de tomatenplantjes water te geven!

Een selfie vanuit het ziekenhuis. Hip, hé?

Een bewogen week

Ik ben in gebreke gebleven in mijn vorige post. Was begonnen met te zeggen dat alles door elkaar lijkt te lopen deze week. Maar ik heb nog niks verteld over deze week. Ze begint op zondag, wat wel eens meer gebeurt, niet? Of is het eigenlijk zaterdag, want dit keer hoort die dag er misschien ook bij. In ieder geval, zaterdag is de dag waarop we samen met de Cambodjaanse gemeenschap in België en Noord-Frankrijk hun Nieuwjaar vieren. Te beginnen met een Boeddhistische ceremonie en te eindigen met een oosters feestmaal. Chay is de centrale gastheer en we worden even ondergedompeld in het Boeddhisme, dat o zo veel parallellen heeft met onze Christelijke godsdienst.
Zondag komt kleine zieke Louise even op bezoek en maandag gaat rustig voorbij. 's Avonds is er wel een probleem in mijn buik en ik sla de maaltijd over. Dinsdagmorgen is het probleem alleen maar vervelender geworden. Ik heb weinig geslapen, want heb tot driemaal toe van pyjama moeten wisselen wegens kleddernat van het zweet. Maar zonder merkbare koorts. In de voormiddag gaan we nog naar het stadhuis om onze reispas aan te vragen, Chay heeft zaterdag immers gezegd dat het driehonderd procent zeker is dat we begin van de zomer naar Cambodja gaan. Maar o wee, wat een miserie om mezelf recht te houden met een buikpijn die maar blijft aanzwellen. Mieke mag het stuur hebben en, eens thuis, kruip ik sito presto in een warm bad. Dat heeft me al dikwijls verlichting gebracht en ook nu. Ik val zowaar in slaap in het bad...
In de namiddag komt de koorts. Tot 39°C. Ik zou moeten bellen naar de dokter, maar vertik het. Want anders breng ik de Paasdagen, net als de kerstdagen, door in het ziekenhuis. De koorts neemt af tot net onder de alarmgrens en tegen woensdag is alles weer normaal. We kunnen dus naar Zevenkerken, zo hadden we afgesproken: van woensdag tot vrijdag na de Goede Vrijdagdienst. Even de tijd nemen om één en ander op een rijtje te zetten.
Woensdagmiddag lijkt mijn maagprobleem niet helemaal van de baan. Ma zou veertig jaar geleden gezegd hebben dat mijn ogen groter zijn dan mijn buik. Knap vervelend, zo in de refter van de abdij, waar we eten in stilte en iedereen dus tijd heeft om mijn 'zonde' (gij zult niet verkwisten, als dat al bestaat) in het volle licht te aanschouwen. Zeg nu zelf: vol-au-vent met frietjes. Gelukkig zit Mieke naast mij en kunnen we heimelijk wisselen van bord, nadat zij alles voorbeeldig naar binnen heeft gewerkt en nog wel wat aankan.
Soit, dit is bijzaak. Wat meer telt, is dat ze me er in de vooravond op wijst dat ik wel geel zie. En dat wordt gestaafd door het vloeibare geelconcentraat dat ik onder ogen krijg bij een toiletbezoek vijf minuten nadien. Het is weer van dattum dus. Niet panikeren, "Ici, il n'y a pas de problèmes. Il n'y a que des solutions!"
We laten de avond voorbijgaan. Ik herneem het boek van Bieke Vandekerckhove en raak er meer en meer van overtuigd dat zij iets heeft gevonden dat ik ook wil zoeken. Ze spreekt over de diepte van psalmen en de leegte die je kan vullen. Een citaat: 'De ontmoeting met de westerse contemplatieve traditie heeft in mij iets ontgrendeld en opengemaakt. Het vuur kon/kan branden. Ik kon weer ademen. Ik kan mijn leven niet uithouden zonder die opening op een ongrijpbare overkant. Maar open wil zeggen open. Ze moet leeg blijven, maar wel open... (...) Hoe het werkt weet ik niet. Belangrijk is, denk ik: je met een weg verbinden en gaan.'  Enkele bladzijden verder schrijft ze over een boek van een monnik, waarin zaken duidelijk beginnen te worden. Nog twee bladzijden verder blijkt de monnik André Louf te heten en zijn boek 'Inspelen op genade'. Onze kamer ligt schuin tegenover de gastenbibliotheek van de abdij en om een ongekende reden was dat boek mij in het oog gesprongen. Waar zou ik elders nog de kans krijgen om het boek in handen te krijgen?
Ik moet dus vlug beginnen lezen, want morgen moeten we al in de voormiddag naar huis. Tegen de middag moet ik mij melden in het ziekenhuis voor nog maar eens een stentwisseling... Maar niet zonder nog mee te geven dat, toen we deze middag van hier uit een wandeling maakten tot bij Heidi in Sint-Michiels, we plots, zonder voorafgaande waarschuwing, op een bewegwijzerd pad liepen. Naar Compostella...

De abdijkerk van Zevenkerken

Eventjes opnieuw op weg ... onverwacht. Maar op die manier dubbel welkom?

Bij de ingang van de stilte-kapel in de abdij: dit ene woord.

Zevenkerken

Alles lijkt door elkaar te lopen deze laatste week. Maar het begint eigenlijk een half jaar geleden: toen ik in Burgos een telefoontje kreeg van broer Renaat (verkeerd verbonden, hij moest zoonlief Pieter hebben), overtuigde hij me om niet tot het uiterste te willen gaan met de queeste. "Het doel van de tocht is de weg, niet de bestemming..." weet je nog wel? Wel toen opperde hij het idee om later eens -als een soort afsluiter- een paar dagen in Taizé of in de abdij van Zevenkerken te verblijven (hij heeft daar in vroegere tijden nog les gegeven in de abdijschool). Dat eerste deden we, maar de omstandigheden waren allerminst ideaal. Dat tweede ... wel: hier zijn we, in de Sint-Andriesabdij van Zevenkerken. Om alles eens te laten bezinken en tegelijk de dagen voor Pasen op een wat intensere manier te beleven.
Alles leek in deze richting te wijzen. Reeds in januari, toen nicht Lieve een bezoekje kwam brengen met tante Monique en haar man Lieven. Hij duwde me een boekje in de handen vooraleer ze vertrokken "om eens te lezen als 't past". Het boekje draagt de titel 'De smaak van de stilte' en is geschreven door ene Bieke Vandekerckhove. Zij kreeg op haar negentiende te horen dat de ziekte A.L.S. de rest van haar leven zou bepalen en uiteindelijk haar dood zou worden. Stel je voor NEGENTIEN jaar oud! Tegen de prognose in stabiliseert haar ziekte na enkele jaren. Ze blijft zoeken en vindt een weg. Een weg met twee kanten, ze noemt het in haar boek 'twee oren om te luisteren naar de stilte': de Benedictijnse spiritualiteit en het Zenboeddhisme. De Benedictijnse spiritualiteit vindt ze onder andere in de abdij van Zevenkerken. Verder ben ik niet geraakt tot nu toe. Alles was zo dichtbij en toch ook niet.
Een aantal weken geleden kreeg ik plots een mail van Chay, mijn Cambodjaanse vriend met de vraag om aanwezig te zijn op een vergadering met vertegenwoordigers van nog een tweetal andere scholen die ook een link met Cambodja hebben: de Heilige Familie in Ieper en ... de abdijschool van Zevenkerken. Op die vergadering zat ik naast Vader Abt van Zevenkerken. Ik had toen bijna het gevoel dat er sturing zit achter al deze toevalligheden. Ik sprak hem na afloop dan ook aan en vroeg of er mogelijkheid was om hier met Mieke enkele dagen door te brengen. Hij trok me mee naar een ander lokaal en legde uit wat we moesten doen daarvoor. En hier zijn we nu dus. Op zoek naar een sleutel. Een weg. Een opening... en dit is maar het begin van mijn verhaal. Maar toch het einde voor deze Witte Donderdag.