Toch nog

Misschien zal Carlos het zich nog herinneren, het grapje van Chay. Het gaat als volgt: vier mensen waren aan het rijden met een nieuwe auto, elk specialist in hun vakgebied: een ingenieur mechanica , een chemicus, een bankdirecteur en een informaticus. Plots ging het van sputter sputter  sputter en de auto viel stil. De ingenieur mechanica stapte uit en keek onder de motorkap, maar vond niets. De chemicus, die dacht dat het met de brandstof te maken zou hebben, rook even aandachtig in de brandstoftank, maar kon geen euvel vinden. De bankdirecteur, die overtuigd was geraakt dat de nieuwe auto nog niet was betaald en met een antidiefstalsysteem was uitgerust, hoefde niet eens uit te stappen. Hij won de nodige informatie in met zijn tablet en kon verzekeren dat dit ook de oorzaak niet was. Toen zei de informaticus: "Stap eens allemaal uit." Toen dat gebeurd was, vroeg hij om allemaal weer in te stappen. En prompt kon hij de auto opnieuw laten starten!
't Is maar om te zeggen: ik heb de tablet terug op fabrieksinstellingen gezet en het euvel is verholpen. Voor wie nu uit de lucht valt: kijk even naar het vorig berichtje...
Ik zou vandaag vertellen over de boost die ik van Amber kreeg. Amber is een oud-leerlinge, ze stuurde me gisteren zo'n mooi berichtje dat ik me meteen een stuk verder gedragen wist. Ik ben sinds deze morgen overigens helemaal super! De nacht verliep vlekkeloos, diepe slaap, geen pijn, degelijk bed. De 32 kilometer van vandaag lijken wel super kort, ondanks de ongekende hoogten die we onder de voet gelopen hebben: 514 meter! En zeggen dat we tot voor vandaag niet eens 400 meter hoog waren.
We zijn wat afgeweken van het eigenlijke Compostella-pad. Dit omdat we op deze manier toch een dag kunnen winnen. Ik denk niet dat iemand het ons zal aanwrijven dat we eventjes de kortere weg kiezen. De weg was desalniettemin schitterend, maar we hebben twee dagen geen tochtgenoten. Benieuwd wie we morgen zullen ontmoeten!
Zo, "Il n'y a que des solutions, donc!": allemaal uitstappen en opnieuw instappen....

Kort na elkaar vonden we deze morgen eerst een marmot en daarna deze das. Dood langs de weg...

Je hebt oog voor klein en groot... Dit mysterieuze monolithische zwembad heet 'Pierre belle', staat langs de weg en is zonder uitleg.

Ik ken iemand die hierbij toch wel een klein beetje zal watertanden. Of niet, JL?

Een hoogterecord. We moeten de Pyreneeën  zien te halen om dit nog te kunnen verbeteren .

Technisch probleem.

Tja inderdaad, een serieus technisch probleem! De tablet laat het afweten. En ik had absoluut willen vertellen over de boost die Amber me gaf. Ook over de ongekende hoogten die we vandaag bereikten, of over een voorlopig adieu aan de collega-pelgrims, tot morgenavond in Limoges! Ook het in-trieste verhaal van de marmot en de das zal niet tot bij jullie geraken deze avond. En dat allemaal door de tablet. We zaten deze namiddag lekker te niksen aan de oever van een meertje en toen dacht ik om al een aanzet te geven voor de blog. Ik had al een vijftiental regeltjes en toen werd alles ineens onmogelijk. We zijn dan maar opgestapt in de hoop dat het vanzelf zou overgaan. Maar niets van dat alles dus. Ik kan er geen letter meer mee typen. Hij weigert ook foto's van het fototoestel op te slaan. Hoe kan ik dan in 's hemels naam nog bloggen???
Enfin, "Il n' y a pas de problèmes, il n'y a que des solutions...", weet je nog wel. Mijn GSM kan ook bloggen, maar foto's toevoegen is nog andere koek! En mijn dikke vingers vormen ook geen voordeel...
Nu, in elk geval kan ik jullie op de hoogte brengen van de troubles. En dat is ook al wat!
Tot betere blogtijden!

Mooie momenten

Het vinden van een slaapplaats voor de nacht is niet elke dag even gemakkelijk. Voor deze avond hadden we gereserveerd in 'Maison numéro neuf', een heel groot huis, met 'accueil pélérin' en uitgebaat door een Brits koppel. Toen ik gisteren belde om te reserveren, moest de vrouw diep nadenken of ze ons te slapen kon leggen. Ze vroeg of we een slaapzak hadden en zei erbij dat er veel pelgrims zouden zijn... Het klonk een beetje alsof ze er ons absoluut bij wou, kostte wat het kost. Uit een gesprekje met de Duitse vriend die op terugweg was, bleek dat die mensen het nogal duidelijk voor de centen deden. De accomodatie was maar zo en zo (overal zoveel mogelijk bedden), er was maar één toilet, één douche, de drank wordt nog eens apart bijgerekend en je mag niet te veel honger hebben...
Toen we aankwamen hier in La Souterraine, keken we liever uit naar een ander onderkomen en vonden dit in een proper hotelletje dat blijkbaar in geen enkele gids te vinden is. We zullen exact twee euro meer betalen, hebben een eigen badkamer en alle luxe van een hotel. Soms worden pelgrims al eens als een potentiëel marktsegment beschouwd dus!
We laten het niet aan ons hart komen, want de weg hiernaartoe is wederom adembenemend mooi. Het verlaten van Crozant langs de Sédelle is een sprookje, maar ook de zichten, plekjes en bosdoorgangen onderweg. Evenals de mensen, de meeste dan toch. Terwijl we op een klein weggetje aan het stappen zijn, komt plots een klein oud autootje naar ons rijden, een Citroën Visa als ik het goed heb.Daarin een meneer van zestig jaar en dubbel zoveel kilo's (het autootje hing wat door aan de linkerkant). De man had een glimlach opstaan, al even breed als zijn bolle wangen, en stak zijn opgestoken duim zo nadrukkelijk door het neergedraaide raampje, dat ik er met gemak mijn rugzak aan had kunnen ophangen. De hele scène duurt slechts enkele ogenblikken, maar kan op zich een ganse dag goedmaken.
Of dat plekje aan de bosrand, door een 'ami pélérin' ingericht om even te verpozen. Met een notitieboek waar je iets kan toevoegen. We lazen er het stukje van Henk, onze Nederlandse tochtgenoot van vóór de stentstop. Hij is dus op schema. We lazen eveneens zijn nota in het 'livre d'or' hier in de kerk van La Souterraine. Mooi, Henk, we volgen je!
Gisterenavond kregen we nieuws van een jongeman uit Rollegem die het leven liet bij een moto-ongeval. Voor hem en zijn naasten legden we een steentje bij het stenen kruis in Crozant. Wat verder op de weg legden we nog een steentje. Dit keer voor alle mensen die van ver of dichtbij betrokken zijn bij de internetgroep rond NET-NEC-kanker. Voor Marc Sweitzer, de man die zoveel op gang bracht, maar het niet kon afmaken vanwege zijn NEC. Voor Don Scheers, die verder wil met wat al begonnen is. Voor Carmen, de sterke vrouw die alles in goede banen leidt. Voor Marlies, die met haar getuigenis uitspreekt wat bij zovelen onder ons leeft. Voor alle andere mensen die met de ziekte te maken hebben. De band is er, we moeten hem aanhalen en elkaar mee-dragen!

Verscholen achter een hoge muur en tussen veel bomen, dit opmerkelijke kasteel in Saint-Germain-Beaupré

Kerkhoven hebben hier graven onder glas en een 'lanterne des morts'

Een plekje om even uit te rusten en te bladeren in een 'gastenboek', ingericht door mensen met een hart voor de pelgrims.

In de kerk van La Souterraine is een tafel met allerlei info voor pelgrims en -natuurlijk- ook de stempel voor het boekje.

Een recept om elke dag nieuwe vrienden te maken.

Al hebben we niet altijd te kiezen, soms lijken we ons toch graag in te beelden dat dit wel zo is. Mochten we bijvoorbeeld kunnen kiezen tussen een lastige, maar mooie weg en een makkelijke, maar saaie, dan zou ik meteen voor het eerste kiezen. Een bedenking die vandaag bij me opkwam, niet geheel toevallig uiteraard, want sedert gisteren is er duidelijk een verandering opgetreden in het parcours. Ten goede. Lastig, maar o zo mooi, dat merk je wel opnieuw aan de foto's. Toch neem ik me voor om er niet meer dan vier per keer te posten, anders duurt het echt te lang.
We zijn een half uurtje geleden aangekomen in het dorpje Crozant, ooit een machtig militair bolwerk. Dat ooit slaat op de Middeleeuwen, toen er een burcht stond die zich wel een kilometer lang uitstrekte. Nu blijven daar alleen ruïnes van over en die gaan we straks nog bezoeken. Eerst wasje en blogje.
We maakten gisteren en deze morgen ook kennis met drie Franse tochtgenoten, twee dames en een heer, die al een stuk samen optrokken, maar elkaar niet kenden vooraf. Deze avond zijn we opnieuw samen in deze gîte te Crozant. We maken ongetwijfeld straks verder kennis, verhalen uitwisselen... Misschien voelen
we wel weer de drempel, de drempel van het kankerverhaal. Als de gemoedelijkheid een zeker punt bereikt, dan laat ik wat los alsof ik een stap in het ijle doe.
Op dit eigenste moment komt nog een collega-pelgrim binnen, een Duitser. Nooit tevoren ontmoet, maar hij moet noodgedwongen het derde bed in ons deel van de gîte innemen, het laatste. Ik heb een kort gesprekje en hoor dat hij op terugweg is, hij startte in februari uit Duitsland, was op 11 juni in Compostella en keert nu dus terug. Ik merk op dat hij dus nooit 2 maal dezelfde pelgrims ontmoet, waarop hij zegt "Jeden Tag neue Freunde" of iets in die zin.
Vandaag ook even gebeld met de huisdokter op het thuisfront. Hij gaf mij, na overleg met de specialist, de naam van een geneesmiddel, dat de nachtelijke pijn zou moeten milderen. Volgens de specialist is die pijn veel eerder het gevolg van de stent die wat tegenwringt, dan van wat dan ook dat met de tumor te maken zou hebben. Weer een beetje gerustgesteld dus.

In de vroege morgen valt de mist over de Creusevallei.

Kan het nog pittoresker... ? Gargilesse.

Niet echt ideaal, die stapstenen, als je kruier bent.

De restanten van een machtig Middeleeuws bolwerk.

Bondig maar niet zo kort

Er zijn van die dagen dat er hoegenaamd niks te melden valt, en dan blaas je een verhaaltje dat het vermelden nauwelijks waard is, op tot groteske proporties (zeg nu zelf, het sleutelverhaal van gisteren was niet meer dan een fait-divers, toch?). Maar er zijn ook dagen dat er eigenlijk te veel gebeurt om te vertellen. Vandaag is er duidelijk één van de tweede soort! Ik neem me voor kort en zakelijk te zijn, je merkt wel als het lukt.
De gîte in Velles is schitterend. Alleen de bedden wat zacht. Oplossing: matrassen op de grond. Ik maak een limoensapbouillonneke in de hoop dat de maag het dit keer wel houdt (in Charost was dat een probleem). Om half negen in bed. Om twaalf uur weer wakker tot half drie, dan bouilloneke binnengieten. Zelfde effect als in Charost. Om half zeven weer in slaap gesukkeld voor nog en half uurtje.
Doodmoe naar de gouden Geneviève, waar we ontbijten, we krijgen de koffie zelfs gratis. Dat helpt, want de moeheid neemt af.
Na vijf kilometer wil Mieke absoluut eens wisselen: zij de kar en ik de rugzak. Ik had er al een paar keer over geklaagd dat de schokken van het karretje geen goed doen voor de buik. De schat! Het gaat in elk geval veel beter met de rugzak en we beginnen erover te denken om het karretje ergens achter te laten, samen met de slaapmatjes en het gasvuurtje (geen limoenen meer de eerstkomende weken).
Intussen gaat het landschap over van plat en saai naar golvend, groen en mooi. Vanaf Chavin zitten we in de vallei van de Creuse. Het gaat van mooi naar mooier naar schitterend. In Badecon le Pin eten we één van de smakelijkste malen van onze tocht. Achteraf blijkt dat de uitbaters mensen uit Komen (Comines) zijn. We krijgen er meer en meer schik in.
De weg verrast ons nu om de 100 meter met mooie dorpjes, pittoreske boerderijen, prachtige vergezichten, landelijke tafereeltjes, ... Maar als we plots oog in oog staan met Gargilesse vallen onze monden toch echt open. Deze verblijfplaats van George Sand heeft het allemaal. Alleen de coördinatie voor het ontvangen van pelgrims laat te wensen over. We landen uiteindelijk bij Madame Bambi! En ja: ze is bruin, maar zonder witte stippen. Haar Chambre d'hôtes is weergaloos mooi. We krijgen een studio toegewezen met alles op en aan. Geen echt pelgrimsverblijf, maar ik verlang er nu al naar om te kunnen slapen in het heerlijke bed.
Ik heb me vandaag ook ingeschreven voor een symposium over NET- en NEC-kanker in Amersfoort, Nederland. Een organisatie van de Nederlandse organisatie die mensen met de ziekte wil verenigen, en waar ook Marc Sweitzer bij was. Het symposium is op 9 november, het wordt een dag om naar uit te kijken. Bij het inschrijven had ik Carmen aan de lijn, de duivel-doe-'t al die het internetforum en de hele organisatie draagt. Het was een leuke babbel met een dame voor wie ik enorm veel respect heb.
Hmmm ... kort is anders. Maar er was dan ook veel te zeggen! En dan heb ik het nog niet gehad over wat mijn gedachten doorkruiste vandaag: op school zijn de 'die-hards' alweer van start gegaan. Respect!
We dragen ook een aantal steentjes met ons mee, op zoek naar een zinvolle plaats om ze achter te laten, je hoort er nog wel van.
Aan wie vandaag nog vakantie heeft: geniet ervan!
Aan wie vandaag weer aan het werk ging: geniet er evenzeer van!

Het staat haar wel hé, dat karretje ... :-)

Soms kan je aan de koeien zien waar je bent: we naderen Limoges. Dit lichtbruine koeienras heet Limousin.

Heel dikwijls kunnen we ons al eens te goed doen aan bramen...
Zo te zien had ik beter mijn korte broek al vroeger beginnen dragen.

Gargilesse ... een kunstenaarsdorp zoals er wel meer zijn in Zuid-Frankrijk. We krijgen er zowaar een 'Provence-gevoel' bij.

Sleutelproblemen

"Ici, il n'y a pas de problèmes, il n'y a que des solutions!" Dat is een gezegde dat we verschillende keren te horen kregen ten huize van Monique Richard. Ja, daar ben ik weer met Monique Richard! Maar ze heeft gelijk. We zijn reeds om half één ter plaatse in Velles, waar we de nacht willen doorbrengen. Gisterenavond had ik met een zeker meneer Ageorges gebeld en die had het systeem uitgelegd: wanneer je aankomt staan op de deur van de gîte twee telefoonnummers, je belt er één van en dan komt men met de sleutel. Omdat we zo vroeg zijn, gaan we eerst de inwendige mens versterken op het terras van een bar-annex-tabakswinkel-annex-heeldereutemeteut-annex-restaurant. We zien een heleboel mensen in het wit rondlopen op het dorpsplein, druk doende om in te schepen in een bus die klaarstaat en om uiteindelijk te vertrekken. We zwaaien ze mee uit en verorberen intussen onze omelet-met-salade. Daarna rustig naar de gîte, naast de kerk, zoals gezegd. Nummer op de deur bellen: dezelfde monsieur Ageorges als gisteren. Grappig, maar goed: probleempje, hij is niet in Velles en de meneer van het andere nummer ook niet. Ze zijn samen op schok. "Je moet bellen naar mevrouw Martine Sallé", zegt hij in het Frans (héhé). Ik bel het opgegeven nummer en aan de andere kant hangt een meneer die niet begrijpt waarover ik het heb. Opnieuw bellen naar Ageorges. Nummer checken. Nummer is ok. "Je moet vragen naar die Martine Sallé, zij zal je helpen", verzekert hij me. Ikke nog eens, maar de vent heeft nog nooit van een Martine Sallé gehoord... Bon!
Terug naar de bar-met-veel-annexen. Madame Geneviève is goed op de hoogte, want ze weet meteen dat de mysterieuze Martine al lang ziek is en dat het nu Marie-France is die we nodig hebben. Ze belt die prompt op, maar Marie-France is ook niet te bereiken, evenmin als de volgende drie vier mensen die ze probeert op te bellen. We zijn intussen anderhalf uur ouder geworden en zitten in de bar te praten met Australische Michael en Barbara, die het hadden opgegeven om in de gîte van Velles te overnachten omdat er gisteren niemand te bereiken was. Enfin, na veel vijven en zessen arriveert de burgemeester himself en komt voor ons de gîte openen. Blijkt achteraf dat alle andere personaliteiten in het dorp mee zijn met de bus, die we nota bene hebben helpen uitzwaaien: het muziekcorps van Velles slaat zijn vleugels uit. Maar Geneviève is een krak en de gîte is fantastisch.
By the way, de wandeling van vandaag was kort, goed en vooral rustig: drievierde door bos met enkel soms gezelschap van wat vervelende insecten. We herbekijken het traject voor morgen, want het lijkt erop dat we er een vijftal kilometer kunnen afknijpen als we een ander traject volgen.

We hebben dit kilometers grote en prachtige eikenbos voor ons alleen.

Het gebied dat we vandaag en de komende dagen doorkruisen lijkt wel bezaaid met meren. Hier vinden de watervogels verpozing op een boomstronk. Wij vinden geen verpozing, dat laten de vele insecten niet toe...

Deze deur bleef lange tijd gesloten ... maar de aanhouder wint!

Déjà vu

Wanneer we op onze dagbestemming aankomen, ontplooit zich een soort ritueel dat uit een soort niet afgesproken afspraken bestaat. Ik ben de gelukkige die eerst mag douchen, terwijl Mieke de verse kleren klaarlegt. Na mijn douche span ik indien nodig de waslijn en begin daarna de etappe van morgen te bekijken: slaapplaats zoeken en reserveren, traject nog eens van dicht bekijken, kijken waar bevoorrading mogelijk is. Daarna vluchtig de etappe van de dag erop eens bekijken en daarna kan ik beginnen bloggen. Intussen heeft Mieke zichzelf en de bezwete kleren gewassen en te drogen gehangen (dat laatste geldt alleen voor de kleren uiteraard).
Het afscheid van Monique Richard deze morgen is even hartelijk als het onthaal gisterennamiddag. We krijgen nog een stukje pruimentaart mee als noodrantsoen! De weg verschilt weinig van die van gisteren, we volgen in hoofdlijn het traject van een spoorweg. Waar we gisteren één plaats hadden met pruimenbomen, lijkt het nu wel of men hier de voorkeur geeft aan pruimenbomen om hagen te maken. Pruimen in alle kleuren: rood, geel, oranje, blauw, paars, groen... De groene zijn nog niet rijp, maar al de andere zijn eetbaar, zij het niet altijd even smakelijk (weinig sap).
De weg beschrijft een grote boog voor het binnenkomen van Chateauroux, om door het plaatsje Déols te passeren. Daar worden we in de tijd teruggestuurd naar de middeleeuwen. Een grote abdij annex abdijkerk (113m lang) domineerden de streek. Zelfs de ruines ervan imponeren nog. Een half uurtje later hebben we een kanjer van een déjà vu: drie jaar geleden hebben we deze stad tijdens onze vakantie bezocht en we staan oog in oog met de plaats van waaruit we dit deden. Vreemde gedachte toch, dat we hier nu te voet naartoe gekomen zijn. Maar eerst even verder lopen naar het hotel.Nou ja, hotel.... Een allegaartje oude huizen die iemand ontmanteld heeft en zonder al te grote kosten her-ingedeeld in kamers-met-badkamertjes. Met behoud van het originele behangpapier en met bedden uit de Franse versie van Kringloopwinkel. Maar we klagen niet, evenals onze portemonnee...  pelgrims doen dat niet volgens Monique Richard!

Een hel voor het karretje, de voeten en de pelgrim in het algemeen, die losse keien

Eventjes bijtanken en we kunnen weer verder.

Châteauroux ligt aan de Indre, meteen ook de naam van dit departement.

Vergane middeleeuwse glorie en macht, deze abdijruïne in Déols.

Volle gas

Monique Richard is veldwachter in Neuvy-Pailloux, dat kun je wel zeggen. We hebben al gebruik gemaakt van haar douche en hebben een welkomstdrankje en en stuk pruimentaart gekregen. Nu is ze gaan werken. Als we nog eens een toertje willen maken, dan moeten we maar de deur achter ons dichttrekken, want "Quand moi, je sors, tous les voleurs s'enfuient quand-même!". We gaan ons vannacht dus veilig voelen.
Alhoewel, ik twijfel eraan of we deze nacht überhaupt wat gaan voelen. De 29 kilometer tussen Charost en Neuvy-Pailloux zitten ons in de kuiten. Eigenlijk overal, want we lopen hier rond als een koppel bewoners van residentie Sint-Camillus. Maar het is een gezonde vermoeidheid, we hebben ons niet moeten forceren. Gisteren waren we al om half negen onder zeil, wat ons toeliet om op een lekker fris uur de dag te beginnen.
We ontdekken de charme van het stadje Charost pas in die vroege frisse uren en trekken meteen verder. Al direct zien we een ijzeren kruis langs de weg. We staan even stil en leggen er het steentje bij dat ons herinnert aan twee mensen uit de familie, Annick van neef Bernard en Eline, dochter van neef Stefaan, voor wie kanker deel van hun leven uitmaakt. We ontdekken verder mooie wandelweggetjes, veelal in de schaduw van lange hagen, een bepaald moment bestaande uit pruimenbomen met plukrijpe vruchten, een gelegenheid die we in dank aanvaarden en tegelijk benutten.
We hebben er zin in, want tegen de middag zijn al 23 van de 29 kilometer verorberd. Mieke wil absoluut middagpauze nemen op het dorpsplein van Thizay. Alsof ze wist dat we daar André uit Luik en Barbara en Michael uit Australië zouden ontmoeten. Korte ontmoetingen weliswaar, maar we zullen ze nog tegenkomen wellicht.
In het centrum van Neuvy-Pailloux komt de gastvrouw/garde-champêtre ons tegemoet. We zijn geland, en het zal goed zijn om deze nacht hier te blijven!

De ingang van de wei was nog gesloten ...

Plukrijp, onbewaakt en heerlijk

Issoudun is een mooi en levendig stadje, jammer dat we nog zo ver moesten.

Eventjes de steentjes eruit en dan weer vooruit.

Zwentibold

Dit berichtje beginnen met een stoere zin als 'Het is precies alsof we onze tocht nooit onderbroken hebben' zou je niet eens een 'dichterlijke vrijheid' kunnen noemen. We zijn aangekomen op onze pleisterplaats voor vannacht, hebben daarvoor een achttal kilometer gestapt en het is genoeg geweest. Voor vandaag toch. Maar dat heeft uiteraard hoegenaamd niets te maken met een slabbakkende fysische gesteldheid, maar veeleer met een korte nacht, een lange dag en niet in het minst een week van pijn en slaaptekort. Maar die bladzijde is nu omgeslagen, we zetten de blik weer vast op wat komen gaat en dat ziet er veelbelovend uit.
Gisteren nog samen met dochters en klein Louiseke, die alweer de show kwam stelen. Zie me daar zitten tussen al 'mijn' meisjes. Louise doet flink haar bijdrage in het gesprek, dat over vanalles en nog wat gaat, tot Zwentibold toe. Deze morgen om half zeven staan we in Wervik in een druilerig regentje en in het donker klaar om in de wagen te stappen bij Germain en Agnes, die ons zomaar eventjes rechtstreeks naar Saint-Doulchard willen brengen bij de zusters. Het weerzien is super hartelijk en enorm deugddoend. We volgend eerst het 'office' en drinken dan nog een kopje koffie met zuster Marie de la Miséricorde en de novice, die ook al de Weg is gegaan vanuit het klooster. "C'est un cadeau de la Vierge Marie, qu'elle vous nous rammène ici à son jour de fête!" Of iets in die zin. Heerlijk!
Om drie uur zijn we op de camping waar Germain en Agnes enkele dagen willen blijven en om half vijf worden we gedropt op een acht kilometer van de dagbestemming. Door het stappen word ik herinnerd aan het wondje dat wellicht gemaakt werd in mijn binnenwerk door het te lange buisje, maar ik ga ervan uit dat dit ongemak binnen enkele dagen slechts een fait divers zal zijn naast de pijnlijke voeten, de blaren, de ...
We lezen in het gastenboek van de gîte d'étappe hier in Charost dat medepelgrims Henk, Mart en Lucia hier ook waren op 5 en 6 augustus. Henk, de fitte en energieke opa, Mart en Lucia, de rustige en doordachte levenspartners-op-weg. We groeten jullie van hieruit, want we weten dat jullie ook wel meevolgen via deze blog. Henk moet nu reeds Périgueux naderen, Mart en Lucia hebben hun traject van deze zomer enkele dagen vroeger dan voorzien afgebroken, zo te zien. Dat been dat niet mee wou wellicht?...
Morgen alweer het échte werk: een kleine 30 kilometer, maar zonder de hitte die we gekend hebben. Moet lukken, denken we. Forceren doen we in geen geval want er zijn tussenstops mogelijk.

Een stukje eten langs de autostrade is niet meteen een typische pelgrimsdaad, maar daar malen we niet om. We zijn toerist tot in Bourges, en laten ons gewillig verzorgen door tante Agnes en nonkel Germain.

Weer op eigen benen. Tot in Compostella dit keer?

Bij het binnenwandelen van Charost, gelegen aan de Ardon. Mooi klein stadje.

Ultreïa

En daar heb je die dekselse Bredero weer, met zijn lijfspreuk. Gisterenavond post ik in allerijl nog een kort berichtje voor wie curieus is naar de afloop van de stentvervanging. Ik ben op dat moment zowat vrij van pijn -een bevrijding!- maar wel zeer moe en een beetje ongemakkelijk vanwege de lekkere spaghetti die ik tot mij genomen had. het klonk toen zo:
 "Voor wie vandaag nog de blog nakijkt: de stent is vervangen en de pijn is (zo goed als) verdwenen. Ik heb na een dag vasten mijn tanden gezet in een stevige portie spaghetti Bolognaise. Zo stevig, dat mijn maag wellicht even opschrok toen ze zich met deze voor haar niet meer gebruikelijke hoeveelheid geconfronteerd zag. Vandaar het '(zo goed als)' ..."
Ik kon toen nog niet weten dat de volgende nacht een verschrikking zou worden. Om half negen zit ik reeds onder de dekens, maar kan mijn draai niet vinden. Rugpijn. Ik ga terug naar beneden en probeer verstrooiing te zoeken bij Indiana Jones die zich -het mag gezegd worden- geen moeite ontziet om die verstrooiing te leveren. Maar het mag niet baten. Ik ontwikkel tal van nieuwe houdingen om TV te kijken vanuit de zetel, maar geen van alle kan de pijn verzachten. Ook na de film lukt het niet om langer dan één minuut dezelfde houding aan te houden, noch in de zetel, noch in bed. Ik slik pijnstillers tot ik niet meer durf en toch gaat de pijn niet weg. Te lange leste ga ik buiten op de strandstoel liggen om naar de (vallende) sterren te kijken - de Perseïden hebben deze nacht hun hoogtepunt. Dat is beter, maar het is veel te koud. Na tien meteoren heb ik het wel gehad en sukkel verder van tapijt naar sofa naar slaapmatje naar bed. Tot ik om ongeveer drie uur op het idee kom in bad te gaan. Een warm bad. Doet deugd. Ik val in slaap en wordt weer wakker. Om half vier ga ik in bed en slaap in. De wekker toont drie vieren als ik wakker schiet: een pijnscheut in de maagstreek. Mijn rugpijn blijft weg, maar het heeft zich zo te voelen verplaatst. Weer de sukkeltoer op. Weer naar beneden. Weer op de sofa. TV aan. TV uit. En uiteindelijk weer in bad. Geen soelaas dit keer. Rond zes uur val ik uiteindelijk van uitputting in slaap, tot acht uur, maar dan is de pijn ineens een stuk draaglijker.
Tot nu is het langzaamaan wat beter beginnen gaan. De pijn situeert zich bovenaan in de maagstreek, maar is nu wel draaglijk. Straks een pijnstiller, een bad, een bed. En morgen bellen naar de dokter. Niet om de klagen of zo, maar gewoon omdat hij het gevraagd heeft: "Bel me nog even op woensdag, als je van plan bent om donderdag te vertrekken". En dat zijn we. Nog altijd. Ultreïa!
(Ultreïa is een soort groet die pelgrims elkaar toesturen om een goede tocht te wensen. Betekent zoiets als 'tot in het uiterste'. Het lied hieronder gebruikt die groet in combinatie met de drie Franse startplaatsen voor een pelgrimstocht naar Santiago - Vézelay, Mont Saint-Michel en Le Puy en Velay. Het is ook het lied dat de scouts al stappend zongen toe we vertrokken uit Tannay op 30 juli).

.