Vooruitblik

Het discussiepunt van de voorbije twee dagen is of ik mijn ongenoegen moet uiten tegenover de dokter. Veel mensen vinden dat hij een steek(je) heeft laten vallen door niet meteen te zeggen dat het buisje dat hij heeft ingeplant iets te lang is en mogelijk voor ongemak kan zorgen. Dan zou ik wellicht al woensdag of donderdag gebeld hebben om te zeggen dat de pijn niet echt overging en dan zouden we nu misschien alweer bijna in Bourges zijn om verder te stappen. Nu moet ik eigenlijk een dag of vier vijf te lang met pijn rondlopen en zitten we nog bijna een week langer ter plaatse te trappelen.
Ikzelf blijf ervan overtuigd dat de dokter echt zijn best doet en nog meer zelfs dat hij heel bekwaam is om mijn ziekte in handen te nemen. Hij kon het inderdaad gezegd hebben, dat zou in elk geval beter geweest zijn, maar zou misschien ook ongerustheid in de hand gewerkt kunnen hebben. Misschien is het niet zo uitzonderlijk dat zo'n buisje wat uitsteekt en geeft dat meestal geen ongemak, wie weet? Misschien is dat niet zo en reageer ikzelf niet vlug genoeg. Of misschien is er nog wat anders dat ook niet echt pluis zit... wie zal het zeggen. In elk geval wil de pijn van geen wijken weten en zie ik mezelf morgen om half acht top aan de telefoon zitten (dan opent het secretariaat van de gastro-enterologie) om als de wiedeweerga een afspraak te maken. Aangezien de dokter de raad gaf om niet te eten op maandagmorgen, verwacht ik dat er niet veel tijd meer zal zitten tussen dat telefoontje en het ziekenhuisbezoek.
Ondertussen prikken we op 15 augustus voor een weerzien met de Zusters in Bourges en meteen een eerste etappe naar Charost. Aangezien deze 'Soeurs Annonciades' zich ook 'Soeurs de la Vierge Marie' noemen, zal het daar wellicht een heel speciale dag zijn, wat het weerzien wat extra kleur zal geven. We kijken ernaar uit! We krijgen een lift van Germain en Agnes, oom en tante van Mieke, die -wat heet toeval?- precies dan afreizen naar Bourges voor een poos vakantie. Omdat er geen mogelijke stopplaatsen zijn tussen Bourges en Charost en een heropstartdag van tegen de dertig kilometer ons niet realistisch lijkt, denken we eraan om het eerste stuk van deze wandeling over te slaan. Kwestie om niet van bij de start de motor op te blazen.
We hebben trouwens ook de etappe-indeling van de eerste week wat herbekeken en de drie zwaarste vervangen door vier minder zware. De nieuwe indeling geef ik maar meteen mee, voor wat ze waard is, want we voelen ons vrij om naar eigen inzicht wijzigingen door te voeren. Uiteraard.

Wiedstorm

Achteraf gezien had ik beter eergisteren, of op zijn minst gisteren reeds contact opgenomen met het ziekenhuis om te zeggen dat de pijn niet overging. Tja, wat denk je? "Al bij al is het toch een inwendige ingreep en, alhoewel klein, heeft men toch een insnijding gemaakt." Maar toen ik deze namiddag de dokter aan de lijn had, viel hij niet helemaal uit de lucht toen ik hem over mijn blijvende pijn vertelde. Hij zei het niet met zoveel woorden, maar het klonk alsof hij er toch op zijn minst rekening mee hield dat hij een dergelijk telefoontje kon verwachten.
Het buisje dat hij gebruikt heeft om in te planten was een lang model om zeker te zijn dat het de volledige lengte van de vernauwing zou overbruggen. Toen hij het aan het plaatsen was, bleek het zelfs een ietsiepietsie te lang, waardoor er nu nog een stukje van het buisje 'in het duodenum uitsteekt en dat kan irritatie geven. Oplossing: het buisje vervangen door een korter modelletje. Zoals hij het zei, klonk het als een routineklusje en zou het oponthoud hoogstens enkele dagen duren. Maandag dus terug binnen in het ziekenhuis en een paar dagen later hopelijk terug aan het stappen. Jammer, want het transport was al geregeld.
In de tussentijd hebben we een regeling kunnen treffen voor onze terugkeer. Broer Toon, die een vergelijkbaar project start eind september, zal met onze auto tot ergens in Burgos rijden en dan samen met vrouw en kinderen verder trekken met eigen middelen, zijnde fietsen en aanhangsels. Wij kunnen dus rustig terug met de auto vanaf ginder, als dat geen luxe is! Onze gedwongen onderbreking heeft dus ook al een zeer positieve noot. Maar er is meer. Vandaag is er een wiedwolk over mijn moestuin getrokken. Niet te verwarren met een wietwolk. Samen met Jolien, Steven en Christof heeft Mieke kruiwagens vol onkruid uit de moestuin verwijderd. ik was daaraan begonnen voor de ingreep, maar met de verwikkelingen kwam het er niet meer van. Nu is alles ineens gebeurd! Ik blijf maar met bepaalde onderdelen in de boter vallen! Grandioos hé?

Ter verduidelijking: een wietstorm zou in theorie ook kunnen, want in de buurt van Reims stootten we tot tweemaal toe op een aanplant waar de blaadjes toch wel heel erg veel weg hadden van de bekende rasta-plant!

Recovery

Ja, hallo zeg... ik dacht: "Eventjes een pitstop en dan weer vooruit met de geit!". Maar dat was toch wel heel kort door de bocht. Gisteren was zo een dag waarin de minuten zich langzaam aaneen rijgen tot uren. Ik ben de hele dag op zoek geweest naar een houding die me zo weinig mogelijk pijn bezorgt en heb aan deze zoektocht uiteindelijk verzaakt in de zetel, in slaap gevallen, meer van uitputting dan wat anders, want in het ziekenhuis had ik ook alle uren van de nacht op de klok zien passeren. Maar de rust was verkwikkend en deze morgen was de pijn zover verdwenen dat ik zelf al mee kon op boodschappen. Eventjes de verzekering regelen - zouden ze het ticket terug naar Bourges ook terugbetalen??? Voedsel in de maag veroorzaakt contracties en contracties veroorzaken pijn. Dat is de les die me met mijn middagmaal in de mond gelepeld werd. De oplossing ligt dus voor de hand: niet meer eten. Ook al geen afdoende oplossing, want ik wil graag nog een paar wandelingetjes maken, de komende weken en maanden. Dus: zo licht mogelijk eten en hopen dat die maag er niet al te veel werk mee heeft en de pijn maar eventjes proberen te verbijten. We mikken nog altijd op zondag om te vertrekken. Patrick en Ann gaan die dag 'toevallig' fietsen in Bourges en omstreken voor een paar dagen. En ze hebben nog juist plaats voor twee rugzakken en twee arme pelgrims, is dat niet schitterend? Wij zijn toch wel met ons g*t in de boter gevallen, met zo'n mensen rondom ons. En bedankt, nogmaals, aan alle lieve mensen die ons mails, sms-jes, blogreacties, kaartjes, bezoekjes of telefoontjes stuurden/brachten/gaven. Het doet me pijn dat ik niet alles persoonlijk kan beantwoorden, maar dat is een positieve pijn. Laat maar komen, dus!
Wie kijkt naar de reacties op vorig artikeltje ziet ook en reactie van ene Mrs. Mengelmoes. Een dame die we niet kennen maar die ongelooflijk de nagel op de kop slaat met het citaat uit de eerste brief aan de Korintiers, hoofdstuk 13, vers 13. Samen met het vers dat ik al vernoemde op 22 juli, gaf ik het mee aan de leerlingen van de eerstes in wiens klas ik mocht getuigen. Ik vroeg hen om er hun levensmotto van te maken.
Bedankt, Rose, om het te vernoemen. Wie je ook bent, je bent een schitterend mens! En nu we toch even de pauzeknop indrukken en beschikking hebben over een échte computer, wil ik graag ook even wat sfeer meegeven door een paar filmpjes toe te voegen. De échte ervaring is beter, maar je proeft toch eventjes van ver.

Ergens tussen Chablis en Cravant tussen de uitgestrekte korenvelden van Bourgondië

De groep scouts met wie we op de morgen 30 juli mochten opstappen

Pijn en dank

Pijn, dat is het allesoverheersende gevoel wanneer ik wakker word uit de verdoving. Mijn maag voelt aan alsof er een Jumbo in heeft zitten rondhotsen. Voor een goed begrip: Jumbo is de werknaam van ons tweede kleinkind. Volgens Saskia een actieve burger in de maak. Soit. Pijn dus, alhoewel dat nu, na drie verschillende pijnstillers, al een beetje draaglijker geworden is. De ingreep is goed verlopen. Dat zei de dokter althans aan Mieke. Hij toonde haar foto's van het galkanaaltje voor en na het plaatsen van de stent. En met een kleine fonkeling in de ogen voegde hij eraan toe dat we overmorgen alweer op stap kunnen! Wat mij betreft kan Compostella me momenteel gestolen worden, de pijn is te hevig, maar ik ben ervan overtuigd dat het verlangen vanaf morgen weer toeneemt.

Dit is misschien ook een geschikt moment om een woordje van dank te uiten aan jullie allemaal die deze blog volgen. De vele positieve reacties en de massale interesse (dagelijks bezoeken tussen de twee- en de vierhonderd mensen deze blog) drijven ons echt vooruit. Vooruit naar Compostella, maar nog veel meer dan dat vooruit op de weg naar het leren leven met en de strijd tegen mijn kanker die ons leven danig overhoop gehaald heeft. Toen we vorige zaterdag naar zuster Marie de la Miséricorde stapten om het probleem uit te leggen, kon ik haar vol overtuiging zeggen dat ik het volste vertrouwen heb dat alles uiteindelijk in orde komt. Misschien niet op de manier zoals we ons dat voorstellen, maar het komt in orde. Dat geloof wordt voor een groot stuk mogelijk gemaakt door de steun die jullie ons geven.

Drie mensen hebben al aangeboden een lift te geven naar midden-Frankrijk om onze tocht verder te zetten. Is dat niet fantastisch? Voorlopig laten we nog even in het midden wanneer we verder gaan, maar heel lang zal het wellicht niet duren. Als die pijn nu maar gauw verdwijnt.

Geen gras

Eerste werk deze morgen: kijken op de website van AZ-Groeninge vanaf wanneer het secretariaat van de gastro-enterologie open is en dat is half acht. vijf minuten later heb ik een afspraak vast om nog deze voormiddag om elf uur bij de specialist te gaan. Hij kijkt met zijn echomachien naar mijn binnenwerk en ziet wat hij verwacht: de galkanaaltjes in de lever zijn sterk uitgezet en de galblaas zit bomvol met het groene goedje. In het ziekenhuis is het blijkbaar ook komkommertijd, want een kwartier later lig ik al onder de CT-scan om de zaak in detail te kunnen bekijken. De resultaten van deze fotoshoot komen blijkbaar in realtime op het computerscherm van de dokter, want tegen dat ik mijn kleren weer aan heb en we tot bij zijn kabinet gewandeld zijn, heeft hij ze al bekeken.
Gelukkig kan hij zo'n beelden beter interpreteren dan wij, want waar hij ons de tumor, de lever, de galkanaaltjes en het duodenum (twaalfvingerige darm) toont, zien wij alleen maar verschillende grijstinten. Het galkanaaltje wordt 'duidelijk' afgesloten door de massa van de tumor. Deze is op zich niet groter geworden en dat is eigenlijk het beste nieuws van de dag. We trekken zijn uitleg dus niet in twijfel en zitten met spanning te wachten op het verdict. Er moet een stent gestoken worden om het galkanaaltje terug open te krijgen en te houden, zodat de gal weer kan aflopen in de dunne darm. Dat gebeurt via de mond, door slokdarm en maag tot in het duodenum aan de ingang van het galkanaal. Hij legt het uit alsof je even de banden van je fiets moet oppompen, het klinkt dus allemaal niet zo erg. Ik moet er wel nog een nachtje voor in het ziekenhuis blijven, maar ik heb de laatste weken ervaring opgedaan met in verschillende bedden te slapen.
En wat ook heel belangrijk is: de dokter heeft geen bezwaar dat we nadien verder gaan. Hoor je dat, zuster Marie de la Miséricorde van de zusters Annonciaden in Saint-Doulchard? We komen terug! En we laten er geen gras over groeien: morgen naar de kliniek en hopelijk volgende week maandag alweer aan het stappen.

Een beetje verduidelijking ... 't zijn toch rappe kadés, die dokters

Marke

We zijn weer 'veilig' terug thuis. Deze morgen afscheid genomen van de zusters in Saint-Doulchard bij Bourges en te voet naar het station. Kwestie van de routine niet te bruusk af te breken. Om kwart na tien nemen we de trein, stappen om twaalf uur in Tours over op de TGV en kwart voor drie er terug uit in Rijsel. Een klein uur later drinken we thuis koffie met mijn schoonouders, die ons kwamen ophalen aan het eindstation van de Rijselse metro in Tourcoing, Jolien en Steven en iets later ook Heidi en Tomas. En Louise niet te vergeten.
Vanaf morgen maken we werk van een terugkeer naar Bourges.
If allowed.

Het station van Bourges. Veel meer dan "Het station van Bourges" valt er niet over te zeggen...

In vier en een half uur staan we weer op de plek waar we ruim een maand geleden vertrokken waren. De gelige kleur heeft niks met mijn probleem te maken, maar alles met de lichtinval in de trein.

Van de nood een deugd maken ... genieten van zwembad en kleindochter lief.

Absurdistan

Morgen staan we dus weer in België. Terug naar af? Geenszins! Allee, da's toch hoe ik het nu zie. We maken een tussenstop in Kortrijk en komen terug naar dit klooster. Dit hebben we aan de zusters beloofd. Als het kan, natuurlijk. Als de dokter ermee akkoord gaat.
Waarom we het aan de zusters beloofd hebben? Wel omdat ze hun nek uitgestoken hebben, net zoals die zonnebloem enkele dagen geleden, want we zaten in moeilijke papieren. Maak je klaar voor een absurd verhaal over bureaucratie. Verzekeringsbureaucratie.
We hebben deze namiddag de verzekering op de hoogte gebracht van de moeilijkheden die zich voordoen en bellen het centrale noodnummer om te vragen wat er moet gebeuren, nu we niet meer verder kunnen. De bediende laat ons weten dat, om in orde te zijn, er eigenlijk een verklaring nodig is van een dokter in het land waar we zijn. Een Franse dokter dus. Ik probeer uit te leggen dat onze Vlaamse dokter eigenlijk al gezegd heeft dat ik naar huis moet komen bij 'vergeling'. De brave man aan de andere kant van de lijn zegt te zullen informeren als dat kan volstaan, maar een half uur later belt hij terug met de boodschap dat er echt een Franse dokter nodig is die verklaart dat ik naar huis moet en dat ik daartoe in staat ben.
Waar moet je in godsnaam op zaterdagnamiddag een Franse dokter halen? Het enige wat ik ken is het Centre Hospitalier hier in Bourges, da's helemaal aan de andere kant van de stad, zo'n tien kilometer. Maar we hebben geluk: op vijfhonderd meter van de zusters waar we verblijven is de 'Clinique Guillaume Varye', dat vind ik op het stadsplan. Wij daar te voet naartoe, maar aan de receptie krijgen we te horen dat er geen urgentiedienst is en dat ze ons dus niet kunnen helpen. Ik leg uit dat ik enkel een dokter nodig heb die kan in mijn ogen kijken en zien dat ze geel verkleuren en dat op papier wil zetten. "Il doit y avoir quand-même au moins un seul docteur dans cette clinique". Maar niets aan te doen, zegt de madam na een telefoontje, we moeten naar het Centre Hospitalier. Absurdistan dus!
Terug naar de zusters, waar we de onthaalzuster vinden en vragen of ze even een minuutje heeft om ons verhaal te horen. Ik begin met zeggen dat we tot nu toe nog niet het hele verhaal verteld hebben en leg haar alles van naaldje tot draadje uit. Ze is heel meevoelend en direct tot actie bereid. Na enkele minuten wachten duwt ze me de telefoon in handen, aan de andere kant van de lijn hangt een bevriende chirurg aan wie ik het hele verhaal mag overdoen. Hij zegt dat hij nog in het Centre Hospitalier gewerkt heeft en dat ze me zomaar geen papiertje zullen willen geven. "L'ordre des médecins est très sévère..." Ze zullen me daar willen houden en een scan nemen, bloedwaarden meten, enz... Ik bel terug naar Eddy van de VAB-reisbijstand, want ik heb het gevoel dat hij echt wel meewil, maar ook gevangene is van de regeltjes. "Uiteindelijk is het de arts van de verzekeringen die moet beslissen", zegt Eddy. Hij zal die proberen te pakken te krijgen. Nog tien minuten later gaat de telefoon, we zitten reeds aan tafel en de hele kloostergemeenschap plus de occasionele gasten zijn met spanning aan het volgen wat te gebeuren staat. Ik loop naar buiten en neem op. Het is de arts van de verzekering die vraagt om zelf eens te vertellen hoe de vork aan de steel zit. Dat doe ik blijkbaar op afdoende manier, want hij zegt al direct dat hij overtuigd is en dat ik mag afzien van verder doktersbezoek. Wanneer ik terug binnenkom in de refter, zijn alle ogen op mij gericht. Ik zeg kort "Tout est en ordre" en een collectieve zucht gaat door de zaal.
De zusters zullen ons morgen naar het station brengen. Ze hebben ons uitgenodigd voor het avondgebed en stellen dat in het teken van de verdere afwikkeling van mijn ziekte. We voelen ons gesteund en gedragen, hebben geen woorden genoeg om te danken. Alleen dit: als de tocht verder gezet kan worden, dan zal dit vanaf deze plek nabij Bourges zijn.

Onderbreking

Het is middag in Bourges, zoals in de helft van Europa overigens. We wachten op het middagmaal dat we bestelden in 'Le bistro gourmand' aan de Place de la Barre in Bourges. Deze morgen mochten we even wat langer uitslapen, maar om half acht stonden we naast elkaar onze tanden te poetsen. Ineens vroeg Mieke om het witte deel van onze dijen (het niet-gebronzeerde deel dus) met elkaar te vergelijken. Het werd me direct duidelijk waarom ze dat vroeg. Die van mij slaan geel uit. We kunnen het niet meer negeren en besluiten dan maar om morgen een trein terug naar België te nemen. Maar dat houdt nog niet in dat we onze pelgrimage opgeven. Ik herinner me dat de dokter had gezegd dat wanneer het zich voordoet, er mogelijks een ingreep zou moeten gebeuren. Maar dat betekent mijns inziens geenszins het begin van het einde. Alleen zijn we even in het ongewisse hoe lang de gedwongen onderbreking zal duren. Wie weet zitten we binnen een goeie week alweer op een trein naar Bourges. Maar dat is wellicht de meest optimistische piste.
Deze morgen nemen we de bus richting station. We laten onze spullen achter bij de zusters, want vanavond logeren we er opnieuw. Het onweer van deze nacht heeft verkoeling gebracht waardoor het aangenaam slenteren is door de stad. De kathedraal is groots, op het pompeuze af. Vijf portalen, zevenendertig meter hoog in de middenste beuk: je duizelt alleen al als je naar boven kijkt. We vinden echter de ingetogen en mystieke sfeer niet, die ons wel in Troyes en in Vézelay overviel. Misschien doordat onze queeste een onvoorziene wending neemt vandaag, moeilijk om te zeggen.
Na het kathedraalbezoek slenteren we nog wat door de stad en eindigen bij 'Le bistro gourmand'. De vlag dekt wellicht de lading, want zowel de 'Tatin de tomate et pestou' als de 'Soupe de pastèque et melon' waren heel erg lekker. De rest van het menu overkomt ons binnen de kortste keren...

Eén ding wat je niet kan zeggen van Bourges' kathedraal, is dat ze een harmonisch geheel vormt van buitenaf.

Toch zijn de bas-reliëfs in de vijf portieken schitterend. Hier de afbeelding van het laatste oordeel boven het middelste portaal.

Binnen wordt je overweldigd door de enorme hoogte en dito ruimte. Naar boven kijken doet je duizelen.

De magnifieke glasramen zijn soms als stripverhalen avant-la-lettre.

Drinken is de boodschap

Ooit gehoord van de Zusters Annonciaden? Ik ook niet. Tot vandaag, want zij zijn onze gastvrouwen van vandaag. We zitten vier kilometer buiten het centrum van Bourges en zijn hierheen gekomen met bus twaalf vanuit de stadskern. Dat doet totaal geen afbreuk aan onze pelgrimstocht te voet, want overmorgen keren we gewoon terug naar de startplaats van de bus en gaan te voet verder. De dertig dagkilometers zijn ruimschoots voldoende bij deze hitte. Dat we te voet naar Bourges gekomen zijn is al een overwinning op zich, want met de gele toestanden van gisteren was ik er deze nacht van overtuigd dat ons avontuur afgelopen was. Ik wist dat er om tien voor acht een bus uit Baugy naar Bourges ging en van daar zou het sporen zijn naar Kortrijk. Maar de litertjes water en de nacht brachten soelaas. Het felle geel werd gewoon geel en uiteindelijk bijna niet meer geel. Tegen de morgen lijkt alles weer onder controle, en we nemen een extra fles water mee op het karretje. Drinken is de boodschap!
Om kwart voor zes uit de veren en om half zeven op pad. We willen zoveel mogelijk kilometers maken voor de warmte begint door te wegen. Plaspauzes, drinkpauzes, eetpauzes en gewone pauzes ingerekend zijn we fier te kunnen zeggen dat we tegen één uur aan de kathedraal van Bourges waren! Over de weg valt niet veel te zeggen: akkers met koren, al dan niet reeds geoogst, of akkers met zonnebloemen. Eén piepklein wijngaardje met ernaast een pauzeplaatsje voor Compostellapelgrims onder de enige boom op kilometers weg. Je kan er een boodschap achterlaten als je dat wenst. Mooi!
In de Office du Tourisme verwijzen ze ons naar de Zusters Annonciaden. We trekken er meteen naar toe om van een rustige namiddag/avond te genieten en morgen verkennen we dan Bourges. De kathedraal is gigantisch, dat is voor ons al duidelijk, maar morgen bezoeken we alles à la douce. Comme à la France.

Sommige dorpen hebben een hart voor pelgrims, zoals hier Brécy.

Een enig plekje schaduw, bestemd voor de verhitte pelgrims, zoals wij op dat moment.
Sommige mensen hebben een hart voor pelgrims.

En dan rijst de kathedraal als het ware op uit de grond. Zo groot dat ze bedrieglijk dichtbij lijkt.

Genietend van het uitzicht in de tuin van de vriendelijke zusters.

Teveel geel.

Gisteren was er totaal geen bereik, noch wifi, noch 3G, noch GSM... Vandaar dit relaas in uitgesteld relais.

De hondsdagen zijn terug van weggeweest. Voor vandaag werd opnieuw 37 graden voorspeld en het ziet ernaar uit dat die ook dit keer gehaald worden. We waren gewaarschuwd en zijn daarom bij het eerste ochtendgloren heel stil uit bed geslopen om onze jonge kamergenotes niet te wekken. We versassen onze inboedel met de grootste omzichtigheid van de slaapruimte naar het keukentje, nemen ontbijt (mét koffie, een niet alledaagse luxe in deze sobere tijden) en zijn om zeven uur de deur uit, nieuw horizonten tegemoet. Eerste werk, zoals aangekondigd, is de Loire oversteken. Die is op deze plaats al zo enorm breed, dat dit ons zeker zeven minuten kost. Het eiland in het midden neemt daarvan drie minuten in beslag, maar toch hé!
Zei ik daar iets over nieuwe horizonten? Wel, die waren er hoor! Het landschap is veranderd van sterk heuvelachtig in bijna plat. Wijdse gezichten met vooral koren en zonnebloemen. De lange rechte wegen maken de wandeling van vandaag eerder eentonig dan boeiend, maar een paar 'speciallekes' maken die toch weer het doen waard. Alleen de broeierige warmte vanaf elf uur weerhoudt mij ervan te zeggen dat het een leuke wandeling was. Zelfs het frisse café-annex-krantenwinkeltje-annex-kruidenierswinkel-annex-nieuwkuis-annex-bakkerij-annex-cadeauwinkeltje in Couy kan mij niet overhalen, alhoewel het er zeer aangenaam toeven is in de gekoelde gelagzaal en de bazin een heel aangename dame is.
Het namiddagdeel is slechts een kleine tien kilometer lang -de eerste 18 zaten er al op door de vroege start- maar dubbel lastig door de hitte en de slechte staat van een deel van het parcours. Het zweet komt door alle poriën naar buiten gegutst. Als je zoveel zweet, dan is je andere water-uitscheiding wat geconcentreerder, maar dat kan de donkergele kleur niet volledig verklaren. De dokter heeft voorspeld dat ik binnen afzienbare tijd tekenen van geelzucht zou vertonen. Mijn oogwit lijkt trouwens ook wat geler te kleuren. Het ziet er dus naar uit dat we eraan moeten denken om dit avontuur op zijn minst te onderbreken voor een bezoekje aan het ziekenhuis in Kortrijk en wellicht ook een ingreep om het galkanaal te deblokkeren. Ik probeer nu zoveel mogelijk te drinken in de hoop dat het wat betert. Ziek voel ik me in geen geval. Morgen doen we nog de wandeling naar Bourges, waar we sowieso zaterdag een rustdag zouden nemen. Daar hebben we alle tijd om te kijken hoe het verder moet.
Vandaag hebben we een zwart  steentje achtergelaten bij en wit kruis langs de weg. Er lagen nog geen andere steentjes, maar er moet altijd een eerste zijn, niet? We dragen het op aan onze neef Simon. Hij is iemand die het niet altijd makkelijk heeft in zijn leven, maar die toch zijn uiterste best doet om er te komen.

Zelfs op honderden kilometer van zijn monding is de Loire al een indrukwekkende rivier.

Waarom Frankrijk de graanschuur van Europa wordt genoemd, is voor ons al heel erg duidelijk.

Het goudgele koren wordt afgewisseld met het helgele van zonnebloemen.
Soms steekt er eentje zijn nek uit...

Een pelgrim gaat soms tot aan de rand van de wereld om te ontdekken wat daar achter ligt.