Werken

Ik had vorige week woensdag of ten laatste donderdag een berichtje moeten schrijven en posten met een opgewekt verslagje van de sponsortocht. Het was een fantastische dag, wel lastig, maar een topper in vergelijking met de normale dagen die de ziekenhuisverblijven met elkaar verbinden. Een dag tussen leerlingen en collega's wandelen, foto's nemen, iedereen die zwaait naar je en lacht, met als kers op de taart een prachtige vroeg-lentedag.Een dag die vele mindere dagen kan goedmaken. Wel fysisch vermoeiend, maar wie maalt daar nu om?

Top-sfeer op de solidariteitstocht ... aangevuld met een paar Compostella-pelgrims

Het vroege lenteweer betekent voor mij ook altijd een niet te weerstane drang om 'iets' in de tuin te doen. De natte winter is voorbij en de twee weken zonder regen hebben gezorgd dat de tuin 'spitbaar' is. Ikke dus donderdag vol enthousiasme aardkluiten beginnen omdraaien. Strak schema, strak tempo en ... stramme spieren. Ook de buikspieren. En zijn het nu die, is het gewoon de omslag van relatieve rust naar vrij intense fysische arbeid of is het nog wat anders, maar vanaf vrijdag begint één en ander verkeerd aan te voelen in de buik. Eerst geen acht op geslagen, maar dag na dag wordt het wat vervelender. Tot het verschijnsel als 'pijn' betiteld mag worden en tegen woensdag als serieuze pijn.
Donderdag (20 maart) zou men beginnen met de werken voor onze zorgwoning. Ik ga ervan uit dat ik de opstart van de werken niet zal kunnen meemaken of toch enkel vanuit het ziekenhuis. Ook de geboorte van mijn tweede kleinzoon zou ik -net als van mijn eerste- wellicht vanuit het ziekenhuis moeten meemaken. Zo zie ik de dingen op woensdagavond.
Maar de nacht kan het verschil maken. Donderdag sta ik om zeven uur op alsof er niks aan de hand is. De aannemer meldt zich om zeven uur kwart en ik vlieg er direct in. De pijn is zo goed als verdwenen, de bijna-koorts is volledig verdwenen en de doemdenkerij is een vage herinnering. Een riooldeksel vrijgraven, met Mieke een deel van het plankier ontmantelen, besprekingen met architect en aannemer, telenet verwittigen dat een kabel gesneuveld is, ... het eist 's avonds zijn tol, maar voorlopig is dat enkel een grote vlaag van vermoeidheid.

De verwoeste gewesten ...

Intussen is de tuin volledig omgespit, zijn er vele tientallen kruiwagen compost ingewerkt (met dank aan Jolien en aan Christof), staan er reeds ajuinen, sjalotten en erwten, staat de serre halfvol met radijsjes, sla, worteltjes, spinazie, prei- en tomatenplantjes. De zijtuin is een werf waar de combinatie van graafwerken, klei en regen doen denken aan de Ijzervlakte een kleine honderd jaar geleden en we reppen ons van hot naar her voor kiezen van vloeren, sanitaire toestellen, keuken, ramen en deuren. Bobbel krijgt geen aandacht meer. Eist die soms wel nog op, maar ook dan probeer ik hem zoveel als mogelijk te negeren.
En Cambodja? Wel: dankzij vele kleine en enkele fikse solidariteitsbijdragen gaat de teller richting €3000. Erg verdienstelijk vind ik dat en wij zijn de mensen die daar een aandeel in hebben uitermate dankbaar. In naam van Chay en de medewerkers van de vzw Banteay Mean Chey, maar vooral in naam van de vele jongens en meisjes die dankzij jullie een betere toekomst kunnen krijgen!

Stappen voor Cambodja

Ik moet een record gebroken hebben . Een diepterecord weliswaar, maar toch een record; Het is vandaag immers precies drie weken geleden dat er nog een bericht kwam op deze blog. Als je van het paniekerige type bent, dan zou het misschien kunnen dat er doemscenario's opduiken in je hersenspinsels. Niets van dat alles echter zou terecht zijn: hier geldt het principe 'geen nieuws is goed nieuws'. Heel goed zelfs, want de laatste drie weken ben ik als een vlinder door het leven gevlogen: dartel en fris. Geen zere hoofden (behalve dan die kopstoot tegen het openstaande kofferdeksel van de auto), geen zere buiken (met uitzondering van die avond 'plaagske', die ik deels zittende op de wc-bril en deels rondwandelend in de buurt ben doorgekomen), geen eetstoornissen (voornoemde avond niet meegerekend) en geen andere bobbel-gerelateerde ongemakken (de nu dagelijkse spuitjes, de misselijkmakende verteringsdrankjes en de ochtendlijke limoen- en selfmade groentenbouillondrankjes eventjes terzijde gelaten).
Het is ook niet de bedoeling van deze blog om saai te worden met een wekelijks terugkomend gezondheidsbulletin waarin niks anders staat dan dat alles OK met me is, of dat ik mijn ganse leven met alle opens en toe's uit de doeken doe. Wat ik in dit verband wel kwijt kan, is dat we enkele dagen op bezoek waren bij Chay en daar nader kennis gemaakt hebben met zijn project en met Jozef. Jozef is een ex-prof van Chay, die nu op pensioen is en de taak van Kabinetschef van de Consul-Generaal op zich genomen heeft. Geheel op vrijwillige basis overigens. Hij is ook een drijvende kracht achter het project, samen met Chay's vrouw Marijke en nog enkele mensen.
In dat verband -of toch een beetje in dat verband- moet ik nog even kwijt dat er gisteren een reportage over weeshuizen was in Terzake. Weeshuizen, die eigenlijk dienen als lucratieve dekmantel van gewiekste Cambodjanen om zoveel mogelijk geld uit de zakken van toeristen los te weken door kinderen (niet noodzakelijk weeskinderen) in te zetten, die getraind zijn om zielig en aanhankelijk te lijken, op het gemoed van de toeristen te werken om op die manier zoveel mogelijk geld van hen te krijgen. Best te begrijpen dat mensen, die dat gezien hebben, serieuze vragen stellen omtrent steun aan Cambodja. Maar ook heel makkelijk om te ontkrachten, want zulke weeshuizen zijn een fenomeen van de laatste twee jaar, terwijl het project van Chay als zovele jaren (decennia) loopt. Bovendien gaat het hier niet over weeshuizen, maar over scholen en deze scholen zijn gelokaliseerd in een regio waar omzeggens geen toeristen komen (in het noordwesten van Cambodja).
Volgende week is er op school de solidariteitstocht, het 'core-vent' van de solidariteitsactie op school. Ik ben nog steeds van plan om daar te proberen in mee te stappen. En natuurlijk om me te laten sponsoren. Dus: al wie dit leest en dit wil: steun mij. Alstublieft. Twintig cent is OK, twintig euro ook. En alles wat daartussen ligt ook. Voor één keer vraag ik dit. Dan nooit meer. Niet om mijn ziekte aan te pakken, want daarvoor zouden miljoenen euro's nodig zijn en dat zou dan hoogstwaarschijnlijk toch te laat zijn. Maar om honderden kinderen in die uithoek van Cambodja een kans te geven verder te raken in het leven. Verder dan hun ouders of grootouders, die het land ten onder hebben zien gaan aan de terreur van de Rode Khmer. Ik stel die vraag hier ook een beetje om aan onze leerlingen een soort 'voorbeeld' te geven, want uiteindelijk zijn zij het die het gros van de financiële steun zullen inbrengen. Hen steunen is dus al even goed voor het project als mij steunen! Waarvoor dank. Veel dank.
Overigens: al een pak mensen zijn ingegaan op de vraag van 2 februari. Toen gaf ik op deze blog het rekeningnummer van het project. Intussen is daar al voor een bedrag van 1500 euro op gestort. Als dat niet mooi is. Weeral dank dus, aan allen die hun hart hebben laten spreken.
Voor de komende dagen (volgende maandag), staat alweer een driedaagse in het ziekenhuis op het programma. Een driedaagse tijdens dewelke ik een poging doe om op woensdagvoormiddag te ontsnappen om aan de solidariteitstocht deel te nemen (met goedkeuring van de dokter weliswaar). Vorig jaar was ik op dat moment ook in het ziekenhuis... de geschiedenis probeert zich te herhalen, maar daar stap ik niet in mee!

In a hurry

Ik kom er maar niet toe om dit bericht te plaatsen, maar nu moet het toch maar even zonder dat er veel tijd beschikbaar is. Immers, ik wek een pak medelijden op, mensen zijn bezorgd, bidden, laten misschien van slapen en ik laat hen in het ongewisse.
De plaatsing van de stent blijkt dé oplossing bij uitstek geweest te zijn om de pijn te laten verdwijnen. Sedert dinsdagavond kan ik dus weer zonder problemen eten: de pijn keert niet terug! Als dat geen nieuws is om vrolijk van te worden ... voor mezelf in de eerste plaats. Dat hebben we gisteren dan ook uitvoerig gevierd met een dagje Gent. Al dan niet verdiend, maar dat laat ik liever in het midden. Vandaag is volledig gewijd aan de dichterbij komende bouwplannen en daarmee is dit berichtje ook niet langer dan dit en de paar nog volgende regels: we hebben een afspraak met de keukenbouwer. En als we het niet helemaal willen bederven bij die man (we zijn de vorige afspraak gewoon stomweg vergeten...!), dan moeten we binnen de vijf minuten de deur uit.
Arrivederci!

Over pijn en een Chinese dropvoet

Ik loop me nu al een viertal dagen af te vragen hoe ik dit berichtje moet schrijven... De voorbije dagen zijn er immers geen om vrolijk van te worden. Ik kan ze samenvatten in één kort woordje: pijn. Moeilijk te omschrijven wat het met je doet. Het is begonnen vorige week dinsdag met pijn in de rug. Ik ben er intussen achter dat dit soort pijn niks te zien heeft met hernia, geblokkeerde of scheef zittende wervels, noch met verkrampte spieren. Het heeft te maken met mijn falend spijsverteringssysteem. Omdat ik grotendeels alles wat dierlijk is moet bannen uit mijn dieet, eet ik nogal wat bonen en andere peulvruchten omwille van de eiwitten. Met applaus van mijn Mexicaanse diëtiste, maar blijkbaar niet van mijn op de proef gestelde darmen. Als protest produceren die massa's gas (methaan?) en dat geeft volume, dat vervolgens overal tegen drukt. Pijn dus. Remedie: gas laten ontsnappen. Niet echt een sociaal gebeuren, maar 't is voor de goeie zaak!
Was het alleen maar dat... De nacht van dinsdag op woensdag is een hel. Ook mijn maag ligt danig overhoop. Niet kunnen slapen omwille van pijn is vreselijk. Vooral als je voelt dat rondlopen het minst pijnlijke is en neerliggen het pijnlijkste. De lichte opiaat-pilletjes die ik liggen heb helpen voor geen moer. De uren kruipen voorbij en tegen de morgen ebt de pijn weg. Ik slaap met enkele onderbrekingen tot drie uur in de namiddag. Dan is het ongeveer tijd om naar de hartspecialist te gaan. Dat doe ik ieder jaar omdat in 2011 hartritmestoornissen werden vastgesteld, maar het onderzoek wijst uit dat er van die kant geen problemen (meer) zijn. Woensdagnacht verloopt vrij goed, maar donderdag herbegint alles van voor af aan. Ik begin een patroon te herkennen: twee, drie uur na een maaltijd die op het randje af niet armtierig kan genoemd worden (in casu: twee boterhammen en een kommetje soep) begint de herrie in de maag. Dat duurt twee à drie uur, ebt dan weg en een uur of zo later begint het in de onderbuik: een band met een breedte van een kleine tien centimeter rondomrond en juist onder mijn navel verkrampt. Buik, rug en zijden: het doe allemaal zo'n zeer. Ik weet niet hoe te zitten, te staan of te liggen. Het overkomt me weeral 's nachts. Vrijdag is dus weer uitslapertjesdag, maar wel met een bezoek aan de diëtiste. Ik neem me vast voor om haar instructies meticuleus op te volgen. Het helpt tot op zekere hoogte. Ik heb nog een tweetal pijn-'cyclussen' te verwerken, maar minder heftig.
In de vooravond van vrijdag staat er weer een bezoekje aan het ziekenhuis op de rol. Dit keer naar de neuroloog voor mijn dropvoet. Dropvoet? Ik vind het een schitterend woord omdat het zo plastisch zegt wat het is. Komt in het kort hierop neer: door al dat vermageren (nu al zo'n 'dikke' 25 kilo) is het vet onder mijn huid weg. Daardoor kan ik veel makkelijker mijn benen over elkaar leggen, wat ik ook (te) veel doe. Hierdoor echter kan een zenuw aan de achter-buitenkant van de knie gekneld zitten en haar functie deels verliezen. Die functie is: de spieren activeren om je voet op te trekken (tenen naar boven). Meer moet ik niet zeggen, zeker? Op een dag sta ik op van tafel en kom pardoes op de vloer terecht: gevallen over mijn eigen voet. Die hangt naar beneden terwijl hij moet opgetrokken zijn om een stap te zetten... Dropvoet dus! Maar dit onderzoek valt ook mee. Meer dan de helft van de schade is al genezen en het gaat verder de goede kant op.
Wat niet de goede kant opgaat is mijn galsecretie. Het buisje (stent), waarvoor we begin augustus speciaal onze pelgrimstocht onderbroken hebben, is verstopt. Dat is te zien aan de kleur van mijn water en intussen ook aan te kleur van mijn ogen en mijn huid. Die ziet er hoe langer hoe chineser uit. Zou dat ook een oorzaak kunnen zijn van de vele pijn die ik de laatste week heb moeten doorstaan? In elk geval: wanneer ik deze morgen in het ziekenhuis aankom voor de chemo, vraag ik om eerst even de dokter te kunnen zien. Binnen de vijf minuten staat hij in de kamer en ziet meteen wat het probleem is. Chemo moet wachten: eerst een maagonderzoek om de oorzaak van de pijn eventueel te vinden en morgen terug om de stent te vervangen. Volgende week dan een nieuwe poging voor de chemo. Ik zit nu dus thuis. Onze agenda ligt compleet overhoop, want door die verschuiving van een week kunnen een pak zaken niet doorgaan zoals gepland. Maar goed: gezondheid komt op de eerste plaats en ik ken geen mens die daar geen begrip voor opbrengt!

Met z'n allen voor Banteay Mean Chey

Op donderdag 23 januari krijg ik een telefoontje van Chay. Hij heeft bezoek uit Cambodja: de vice minister van onderwijs, jeugd en sport. Het bezoek was gepland voor een andere datum, maar is omwille van interne keuken langs ginder verplaatst. Chay vraagt of het mogelijk is om een bezoek te brengen aan de school, samen met zijn hoog bezoek. De vrijdag (de dag erop dus) of de maandag zou goed uitkomen, want op dinsdag vertrekt hij weeral. Ikke vlug wat overleg met school en op vrijdagnamiddag zitten we samen in het bureau van de directeur om wat te keuvelen over het belang van onderwijs is een samenleving en om er een 'Memorandum of Understanding' te ondertekenen waarin bepaald wordt dat het Don Boscocollege en het Ministerie van onderwijs in Cambodja geprivilegieerde partners zijn en dat ze ernaar zullen streven om contacten te onderhouden en culturele uitwisseling te promoten.

Even poseren bij het ondertekenen van het Memorandum of Understanding: Chay staat naast mij, Minister Touch Visalsok zit voor Chay. Vooraan zit ook directeur Tuur Ottevaere van het Don Boscocollege.

Waarom ik dit allemaal vertel? Moet er zo nodig, naast Compostella en bobbel nog een derde verhaallijn in deze blog? Waar gaat dit naartoe?
Het is al een hele poos dat een aantal mensen me vragen of ze iets kunnen doen in verband met mijn ziekte. Of ze eventueel een onderzoeksprogramma kunnen steunen die met de ziekte te maken heeft. Tot nu toe heb ik altijd negatief moeten antwoorden op zo'n vragen. Er is helemaal geen gericht onderzoek, het aantal gevallen is zo klein dat dit niet mogelijk is. Tenminste als je mijn specifiek geval bekijkt: neuro-endocrien carcinoom van de pancreas (ook NET3 van de pancreas genoemd). De 'ruime' groep is NET (neuro-endocriene tumoren) en daarvoor hebben ze in Nederland dat fonds gestart. Opbrengst na zes maanden: zo'n 35.000 euro. Ze hebben er een kleine honderdduizend nodig om het onderzoek alleen nog maar in gang te kunnen zetten maar ze zijn hoopvol. Ik heb sterk het gevoel dat het een beetje een maat voor niks is als er geen universiteit of overheidsinstantie positief wil meewerken.
Ik vraag me dan ook af of al dat geld niet voor een veel beter doel gebruikt kan worden... Zo kom ik naadloos bij het project van Chay. Immers: met datzelfde geld kan hij een school oprichten; Dat betekent dat jaarlijks een paar honderd kinderen op een betere toekomst kunnen rekenen. We hebben er de mond van vol dat ons land overvol raakt door de instroom van economische vluchtelingen... terwijl het zo voor de hand ligt dat de mensen veel liever in hun eigen land zouden blijven ... als ze er maar een toekomst zouden hebben. In de weken voor onze tocht naar Compostella speelden we al met de gedachte om die pelgrimage te laten sponsoren te voordele van het project van Chay, maar dat was toen te kortbij (zie ook blogbericht van 19 juni)
We naderen de vastentijd ... inkeer en bezinning ... wat uitsparen ten voordele van de armen ... een centje voor wie het minder breed hebben .... Broederlijk Delen en zo. Wij trekken  volledig de kaart van het project van Chay en vragen aan alle mensen die dat willen om daarin te helpen. Het kan op twee manieren: ofwel stort je een bedrag op het rekening nummer van vzw Banteay Mean Chey IBAN BE49 2850 4250 9671 (fiscaal aftrekbaar vanaf €40) met vermelding 'project Pieter-Mieke'. Ofwel 'sponsor' je onze solidariteitswandeling met de school op 12 maart voor een door jezelf te bepalen bedrag. Ook de school staat weer een deel van de opbrengst van haar solidariteitsactie af aan het project. Enig probleem voor mij: op 12 maart ben ik geacht in het ziekenhuis te liggen ... Wedden dat daar een mouw aan te passen valt?

Pol Pot

Eindelijk kan ik dit bericht de wereld in jagen. Een idee waar ik al vele maanden op zit te broeden, maar dat ik eerst even moest overleggen met mijn vriend Chay. Voor de mensen die er al vroeg bij waren om dit geschrijfsel te lezen moet ik niet verwijzen naar de berichtjes van 5 maart ('Eten en hongeren') en 8 mei ('Hoe het gaat'), want die weten dat nog hé. Soit, ik moet wat meer vertellen over Chay.
Hij is geboren en getogen in Cambodja, heeft dezelfde leeftijd als Mieke en ikzelf (52 dus). Dit betekent dat hij 14-15 jaar was toen Pol Pot met gruwelijke hand van Cambodja een landbouwstaat wou maken. Wie een bril droeg of gestudeerd had,was omwille daarvan verdacht. Honderdduizenden mensen werden op die wijze vermoord. Mensen van onze of vorige generaties zullen zich nog wel de nieuwsberichten over dat verschrikkelijke terreurregime herinneren. Chay was op dat moment student in Phnom-Penh, hoofdstad van Cambodja. hij mocht dus terecht voor zijn leven vrezen. Via omzwervingen slaagde hij erin om als vluchteling erkend te worden door de toenmalige EEG en werd naar België over gebracht. We zijn intussen 1979. Chay is 18 jaar, spreekt geen woord Nederlands en komt terecht in een gastgezin in Moorslede, dat hem niet alleen adopteert, maar hem ook de kans geeft om verder te studeren. Hij is een briljant student en haalt in Oostende een diploma industrieel ingenieur elektronica. Zijn interesse voor computers, zijn zin voor zelfstandigheid en zijn commercieel doorzicht laten hem toe om een winstgevend computerbedrijf op poten te zetten.
Het is in die hoedanigheid dat ik Chay halfweg de jaren negentig leer kennen. Ikzelf ben dan werkzaam bij aRCHITEC in Wevelgem, waar ik de verantwoordelijkheid over de computers heb. Chay wordt er als extern computerexpert bijgehaald, want mijn kennis is niet voldoende. Op die manier gebeurt het dat wij soms een ganse nacht bezig zijn om aanpassingen, uitbreidingen of herstellingen van het computerpark in het architectenbureau door te voeren.
Chay vergeet niet uit welke heksenketel hij ontsnapt is en beseft dat het terreurregime van de Rode Khmer zijn vaderland een paar decennia in de tijd terug gekatapulteerd heeft. Hij wil daar iets aan doen en begint met eigen middelen en giften aan een project om een school te kunnen bouwen in Cambodja. Het initiatief wordt in 1997 geformaliseerd in de oprichting van een vzw: Banteay Mean Chey.
Ondertussen ben ikzelf begonnen met een deeltijdse job in het Don Boscocollege te Kortrijk. Ik voel me er heel goed thuis en kan stelselmatig het lessenpakket uitbreiden. Koen en Bart, zaakvoerders van aRCHITEC, zijn hierbij heel genereus en passen zich aan aan mijn wisselende uurpakketten in Don Bosco. In 2000 is de school bereid om een deel van de opbrengst van de jaarlijkse solidariteitsactie te besteden aan het project van Chay. Enkele jaren later krijg ik de kans om fulltime leerkracht te worden, een kans die ik graag grijp. Ook het contact met Chay is hiermee verbroken en wij verliezen elkaar een beetje uit het oog.
Tot december vorig jaar, als ik op LinkedIn plots een uitnodiging tot connectie krijg van Chay. Hij is intussen Consul voor Cambodja in België geworden en woont in Bredene, waar ook het consulaat is gevestigd. Als hij hoort dat ik het verdict van kanker gekregen heb, schuift hij enkele afspraken aan de kant en komt me bezoeken. Helemaal Chay: medemenselijkheid op de eerste plaats, de rest kan wachten. Het hernieuwde contact resulteert in een tweede steuncampagne van de school en een tweedaagse voor Mieke en ik in Bredene. Met uitnodiging om naar Cambodja te gaan en er de opgerichte scholen te bezoeken.
Ik moet hier eindigen. Dit verhaal loopt verder in een volgend berichtje.

Eén van de door Chay opgerichte scholen in Cambodja plus een sfeerbeeld van het openingsfeest.

Het uur der waarheid

Ik lig onder vuur van mijn wederhelft. Dat komt omdat ik zelf naar de kippen geweest ben met hun voeder. Je denkt natuurlijk 'Wat is daar nu verkeerd aan?'. Wel: ik had deze namiddag wat temperatuurverhoging (37,9°C) en dat is geen goeie zaak. Het doembeeld van kerstmis in de kliniek was plots weer heel erg reëel. Waarom temperatuursverhoging? Wie zal het zeggen? Feit is dat ik een rotnacht achter de rug heb. Altijd maar weer wakker worden (maximaal 30 min. slaap na elkaar) tot rond half drie en dan pijn in de maagstreek. Alsof ik van een feestdis kom die zijn weerga niet kent. Een extra pijnstiller brengt na een uur wat soelaas en de pijn verschuift naar de onderbuik terwijl hij ook wat in intensiteit afneemt. Kortom: tegen de tijd dat we moeten opstaan ben ik klaar om aan mijn nachtrust te beginnen...
Dat zou allemaal geen probleem zijn, ware het niet dat er om 9 u. een afspraak met de specialist op de agenda staat. Dit is dus de dag waar we al een hele poos naar uitkijken, want we zullen te weten komen of de chemo de beoogde uitwerking heeft gehad. En of er nog een vervolg komt aan de chemische aanvallen. Wel, het antwoord op beide vragen is ja. Wat dus eigenlijk heel erg positief is. De tumoren zijn niet verder gegroeid en er zijn er geen bijgekomen. Meer moet dat niet zijn, ware het niet dat er in mijn lever tekenen zijn dat de bloeddoorstroming niet meer verloopt als zou moeten. Maar daar bestaat blijkbaar een oplossing voor: elke dag een prik in de buik met een bloedverdunnende stof. Tja, als dat moet, hé?
Verder is er nog het probleem waar ik deze nacht mee te kampen heb gehad: buik- en maagpijn. Ondanks het feit dat ik deze morgen niets gegeten heb, is er nog voedsel in de maag, zo blijkt uit de foto's. De maagwerking is dus ook aan het slabakken. Ook in de darmen is dat zo. Daar zijn heel wat zwarte vlekken te zien op de scanbeelden. Dat zijn gassen, die door de tragere doorstroming meer kans hebben om zich op te hopen. Vandaar dat ik een opgeblazen (uitgerekt) gevoel heb in mijn buik. Daar bestaat ook een oplossing voor: druppeltjes.
Al bij al dus deftig nieuws om aan moekes en dochters te melden, wat we dan ook meteen doen als we thuiskomen. Alleen: als ik vraag aan de dokter om het ziektebriefje te verlengen (het was al enkele dagen vervallen), schrijft hij meteen als einddatum 30 juni. Dat is even slikken. Ik had een beetje gehoopt dat ik in het derde trimester toch eventjes de draad in school zou kunnen (mogen) oppikken. "Beter niet", is het advies: de vier chemobeurten die eraan komen eindigen pas in het begin van het derde trimester. Tel daarbij nog een zestal weken herstel en we zijn juni... een beetje laat om een schooljaar aan te vatten, niet?
Soit, een mens kan niet alles willen. De grondtoon is positief en dat is toch het belangrijkste!

Tijd

Eén van de eerste spreekwoorden, die we als kind te horen kregen, was ongetwijfeld 'De tijd gaat snel, gebruik hem wel'. Ik hoor het de meester in het eerste leerjaar haast nog zeggen. Het was voor hem natuurlijk de bedoeling om ons, kadullekes van amper zes jaar, aan te zetten tot groter spoed bij het maken van één of andere oefening.
Ik moet toegeven: in de vijfenveertig jaar die daarop volgden, heb ik dit spreekwoord, dikwijls tot ontsteltenis van de mensen uit mijn nabije omgeving, ten zeerste ter harte genomen. Alleen het laatste jaar is dit wat veranderd. Heeft natuurlijk heel veel te maken met het feit dat de druk van de job achterwege gebleven is en nog meer misschien met een soort besef dat de tijd die me rest geen langgerekt stressmoment mag zijn. De weg naar Santiago heeft me daarbij erg geholpen.
Tijd, een begrip waar filosofen, wetenschappers en zelfs theologen zich op hebben stukgebeten en waar sommigen zich in hebben vastgereden. Het is ook iets wat mezelf bezighoudt sinds ik te horen kreeg dat de tijd die me hier rest eerder beperkt is. Het trof me dus toen op één van de nieuwjaarskaartjes de volgende tekst te lezen was:
VOOR ALLES EEN TIJD
Een tijd om vol vuur te spreken en een tijd om één en al oor te zijn.
Een tijd om van de stilte te proeven en een tijd om uitbundig het leven te vieren.
Een tijd om je met taaiheid te verweren en een tijd om teder alles te omarmen.
Een tijd om innig elkaar nabij te zijn en een tijd om enkel maar te wachten en te weten.
Een tijd om vervoerd te worden door wilde dromen en een tijd om met inzicht terug thuis te komen.
Een tijd om niets dan vaste grond te zoeken en een tijd om met vertrouwen uit te varen.

Binnen een week (volgende week donderdag) lig ik in de CT-scanner om te kijken hoe het gesteld is met de tumoren. Het wordt een week van tijd doden en proberen niet te veel na te denken. Ondanks de verschillende gif-injecties heb ik me de laatste weken behoorlijk gevoeld, alleen de laatste week was minder. Ik verwacht dan ook dat er zal besloten worden om door te gaan met de behandeling - nog meer gif-injecties dus. Of zou men nog andere zaken vinden? Of zal blijken dat de behandelingen met cisplatine en etoposide geen voldoende uitwerking meer hebben? Een mens stelt zich vragen... Ik neem me voor om de tijd niet te doden, maar om hem te leven, zoals we al suggereerden op ons eigen nieuwjaarskaartje...

Als je de tijd kan doden, kan je hem ook leven.

omtrent Kerst en Nieuw

Zou het de 'writers block' kunnen zijn, zoals de Engelse schrijvers hun gemis aan muze noemen? Of gewoon luiheid misschien? In ieder geval: ik kom er niet toe om nog veel met deze blog bezig te zijn. Nochtans is er wel één en ander te vertellen. Ik moest het bijvoorbeeld al lang gehad hebben over de zeer ingetogen kerstbezinnning die we op school met de leerkrachten meemaakten. Ingetogen, maar ontdaan van alle zeemzoeterigheid waarin zo'n kerst-evocatie meestal dreigt te vervallen.
Ik kon het natuurlijk ook hebben over de nieuwe kleine Cas, die door velen als een kerstekind werd aangeduid. Niet waar natuurlijk: Cas is Cas en we weten dat hij in zeer goede handen is. En daar zijn we stilletjes ook heel fier op natuurlijk.
Op zondag 29 december was er het kerst/nieuwjaarsfeest van de Hanssens-clan ten huize van Bart, onze Benjamin. Uitermate geslaagd! Vooral het deeltje van de traditionele nieuwjaarsbrieven, gewoonlijk een onderdeel waar ik niet heel graag bij ben, maar sinds vorig jaar is mijn petekind Pieter (Hanssens!) begonnen met eigen nieuwjaarsbrieven te redigeren. Ikzelf sta natuurlijk niet helemaal onbevooroordeeld te luisteren op de eerste rij als hij met enig ongemak maar vol overgave zijn schrijfsel voorleest, maar de woorden die gezegd worden doen me een aantal tranen wegpinken. Dankjewel, Pieter, ik ben trots op jou! Trots dat ik je peter mag/kan zijn! En ook heel erg dankbaar natuurlijk voor de nieuwjaarsbrief.
De niet-goesting om te schrijven ging zelfs zover dat ik naliet om een simpel sms-je te schrijven naar enkele collega's die mij langs die weg al het beste wensten om het jaar in de beste condities te kunnen volbrengen. Vele leerlingen zijn me ook nog niet vergeten en sturen mooie wensen. Het doet deugd!
Maandag volgt dan de 'voorlopig laatste' chemo. Drie daagjes ziekenhuis en dan evaluatie. 't Wordt weer een beetje spannender, maar ik doe mijn best om jullie op de hoogte te houden.
Die 'jullie' doet me een beetje vreemd. Want je bent zulk een heterogeen publiek. Regelmatig nog komen mensen me zeggen dat ze mijn/ons welvaren volgen. Soms uit zeer onverwachte hoek en het doet telkens veel deugd. Daarom graag ook een woordje van dank. Echt gemeend. Zonder jullie had ik misschien al de handdoek in de ring gegooid. Zonder jullie waren we wellicht nooit in Spanje geraakt enkele maanden geleden. Wie je ook bent die deze schrijfselen volgt, die bekommerd bent, die misschien niet veel laat blijken maar toch begaan bent, ik ben jullie oneindig dankbaar. Voor mij zijn jullie allemaal samen een blijk van mijn God die Liefde is...
Ik zal niet beginnen met hoogdravende nieuwjaarswensen af te haspelen. Ik wens maar één ding: dat de vonk, die intussen een brandende vuurzee geworden is, dat die ook voor andere mensen mag verder branden en zo verder uitbreiden tot iedereen is aangestoken. Dat die droom van vrede en broederschap die de meesten hebben een beetje meer werkelijkheid wordt.
Dure woorden misschien, maar ze zijn gemeend!

"Ikke willen sommelen" ... Louise 'in action' op het nieuwjaarsfeest te Wevelgem

Gewoon ... kerstmis

Foto van de dag...

Cas' tweede levensdag: in plaats van dicht bij de mama op het kraambed, tussen de grootjes op opa's ziekenhuisbed. Maar hij trekt het zich niet erg aan!