Over deze blog

Een blog krijgt telkens het recentste bericht bovenaan. Als je dus van het begin af aan wil lezen moet je met het onderste bericht op pagina 1 beginnen. Er staan in deze blog telkens tien berichten per pagina.

dinsdag 17 december 2013

Een laatste blik op het verleden een nieuwe kijk op de toekomst.

Het doet telkens veel deugd te horen dat mensen ook aan mij denken als Pieters ziekte ter sprake komt. Weten, nee ‘voelen’ dat ik niet vergeten wordt is voor mij zo wat het meest bemoedigende in onze strijd tegen deze onzichtbare vijand.
Toen we thuis kwamen van Compostella was ik bang om in de vergetelheid terecht te komen. Geen werk… dus ook geen collega’s, geen sociale engagementen meer, zoals zangkoor, keramiek, vrijwilligerswerk, Jopa.  Alles was stilgevallen toen we vorig jaar rond deze tijd het verdict te horen kregen. Nu moest ik terug op gang komen, mijn leven terug opnemen, wat uitgesteld was moest aangepakt worden. Gelukkig werd ik door de familie zeer goed opgevangen. Saskia en Heidi waren door hun zwangerschap niet aan het werk en dus hadden ze tijd om wat meer op bezoek te komen. Doordat mijn zussen allebei in het onderwijs zitten konden ze tijdens de herfstvakantie extra tijd vrijmaken voor mij: een middagje samen shoppen, een namiddag verwenkoffie samen met moeke… Een lunchpauze met enkele ex-collega’s. Mailtjes en kaartjes van vrienden, van collega’s van Pieter, van neven en nichten, van mensen van ons dorp met de vraag hoe het met mijn gaat en of ik het allemaal verwerkt krijg. Zo kreeg ik nodige steun om het ganse gebeuren, de ziekte, het terug thuiskomen, de bouwplannen, onze toekomst … een plaats te geven.

Na het thuiskomen van onze pelgrimstocht heb ik een paar moeilijke weken gehad. Alles wat ik langs de kant had geschoven voor we vertrokken kwam nu op mij af, een enorme berg ‘te doen’. Alles weer een plaats geven vraagt tijd. Geen werk hebben betekent dat ik die tijd kan nemen. (Alles heeft zo zijn voordelen). Even belangrijk is dat mensen mij de tijd gunnen die ik nodig heb om terug op gang te komen. Pieters ziekte en de daar bij horende behandelingen komen steeds op de eerste plaats. Maar stilaan komt er weer ruimte vrij voor andere dingen.  Voor dagdagelijkse dingen zoals zomer- en winterkledij sorteren of de vensters een beurt geven. Maar ook voor zaken in de toekomst zoals de concrete uitwerking van onze bouwplannen. Ondertussen heb ik een paar activiteiten terug opgenomen en ben ik mij aan het voorbereiden om op zoek te gaan naar een nieuwe job. Maar eerst is het uitkijken naar de geboorte van onze eerste kleinzoon bij Saskia en Christof over enkele dagen en genieten van het samenzijn met de familie tijdens de feestdagen. Alvast een zalige kerst en een fijn eindejaar.

3 opmerkingen:

Francis Verhaeghe zei

Blij ook eens een berichtje van u te lezen Mieke.
Straks worden jullie oma en opa of ... grootmoe en grootva of ...
Hoe het ook zal klinken speelt geen rol maar het wordt zeker een belangrijke gebeurtenis in jullie leven. Wordt het misschien een Kerstekindje?? Nu al proficiat.
Francis en Rita

Valery en Koen zei

Dag Nichtje Mieke, we blijven jullie nog altijd in stilte volgen vanuit Nieuwpoort en zijn bij jullie met onze gedachten! De uitnodiging van het bezoekje aan zee blijft nog altijd behouden! Altijd welkom! Ook voor jullie en de "uwen" een zalig kerst en goed einde jaar!

katrien masson zei

Hey Mieke,

Inderdaad, ook wij vinden het dankbaar om jouw verhaal te mogen volgen op de blog. Wat een geschenk toch dat je je kwetsbaarheid laat tonen, dat je deze kabbelende weg beschrijft..we voelen dan ook veel dankbaarheid dat je dit wilt delen hoor !
Inderdaad...alles terug een plaatsje geven, dingen terug oppikken maar alles krijgt een andere dimensie sinds vorig jaar. We hebben ook al es de klok teruggespoeld en gedacht aan jullie..een jaartje later.
En nu uitkijken naar dit komende wonder, wat fijn te lezen dat je omringd wordt door zo'n warme mensen, maar ook dat is weer niet helemaal toeval
groetjes
karel en katrien