Over deze blog

Een blog krijgt telkens het recentste bericht bovenaan. Als je dus van het begin af aan wil lezen moet je met het onderste bericht op pagina 1 beginnen. Er staan in deze blog telkens tien berichten per pagina.

maandag 13 mei 2013

Getuigenissen


Ik had het al in vorige berichten over het dubbele gevoel van je goed voelen en toch weten dat de verwachtingen daar haaks op staan. Ik wordt de laatste dagen steeds frequenter herinnerd aan het feit dat Mister Bobbel niet dood is. Meer zelfs, dat hij zijn chemische opdoffer te boven aan het komen is. En dat is niet via telefoon, SMS, mail of brievenpost, maar gewoon buikgevoel, letterlijk dan. Sinds vorige week worden de signalen duidelijk: een normale maaltijd voelt copieus aan, een late snack veroorzaakt ongemak in bed, stilzitten na een maaltijd geeft gegarandeerd kloppingen in mijn buik. Net alsof mijn hart de helft van mijn buikholte vult en daar tekeer gaat alsof ik de koepel van de Sint-Pietersbasiliek naar boven gerend ben. Niet zozeer wat de snelheid van de kloppingen betreft, maar wel de kracht van de slagen.
Wat moet een mens daar allemaal van denken? Heeft de chemo maar tot nu zijn effect gehad? Heb ik me drie maand laten vergiftigen om me dan een zestal weken goed te kunnen voelen? Moet ik vraagtekens plaatsen achter alles wat ik nog van plan ben? Ben ik mijn goeie dagen in ijltempo aan het opsouperen?  En wat moet ik dan aan Mieke vertellen? Ik heb het haar nu wel verteld, maar die vraag bleef een poos vastzitten in mijn keel. Kan ik het wel maken om nu toch het touw te lossen en aanvaarden dat het doembeeld van december echt is? Is er überhaupt een uitweg?
‘k Heb zojuist naar het ziekenhuis gebeld, verwacht nog een telefoontje terug om te horen wat er moet gebeuren. Moet ik de dokters misschien veel meer contacteren? Consulteren? Ambeteren? Ik zag gisteren op internet twee getuigenissen van Nederlandse lotgenoten. Marlies heeft een neuro-endocrien carcinoom in de longen met uitzaaiingen in haar ganse lichaam. Iets verschillend dan die van mij maar met heel veel gelijkenissen. Wat ze vertelt over het verloop van de behandeling is heel treffend: na de diagnose volgt heel snel de behandeling en ze was opgelucht dat er een behandeling was. Ze getuigt:“Ik had zoiets van ‘Kom maar op, gooi het er maar in’…  Na twee drie maanden was de behandeling klaar en stond ik buiten en dacht ik ‘En nu?...’ Voor patiënten met andere types van kanker zijn er revalidatieprogramma’s … maar met mijn prognose … volgens mij moest je daarvoor eigenlijk nog minimaal een jaar te leven hebben en dat was bij mij al onzeker. En ik stond buiten met een heel ernstige vorm van kanker en ik moet maar zien hoe ik nu mijn leven weer oppak. … “ Het is een gevoel dat me eveneens overkomt en dat het niet eenvoudig maakt. Ik zou het niet beter kunnen formuleren.

Jeroen vertelt precies wat ikzelf allemaal heb doorgemaakt: de onderzoeken, de diagnose en de prognose. Zo griezelig gelijklopend. Het brengt me met de voeten terug op de grond.

Toch ontbreekt er iets. Geen van beide zegt iets over dood. Jeroen schuift het afscheid nemen naar ‘een volgende fase, voor als ik niet meer vitaal ben’. Misschien alleen maar omdat het zo moeilijk om daar iets zinnigs over te zeggen. Ik ben ervan overtuigd dat ze er beiden sterk mee bezig zijn. Hoe kan het ook anders als je in zo’n situatie bent. Ik mag niet ontkennen dat ik er ook mee bezig ben. Als een refrein dat telkens opnieuw terugkomt. Ik ben er nog niet klaar mee. Hoe kan iemand er ooit mee klaar zijn?
Ik kreeg telefoon van het ziekenhuis. De CT-scan is met een week vervroegd, naar nu donderdag. Het wordt dus een spannende week ... weerom.
Compostella of etoposide en cisplatine deze zomer???

6 opmerkingen:

Annemie Dufromont zei

Ooit zei je dat het ook belangrijk was om het te zeggen dat het niet gemakkelijk is om de juiste woorden te vinden.

Zo is het nu.
NU
Een sterk woord
Dit moment
Draagt herinneringen mee
Morgen
bestaat nog niet
De zon is nog niet opgestaan
Morgen
De uren nog niet weggetikt
Intussen is er volop
Nu
De bomen waaien
Het vers gemaaide gras geurt
De bloesems kleuren
Nu dus
Tijd voor genegenheid
Van iedereen die koestert
Je bent er
Nu
Dat telt

Liefs

Mrs. Mengelmoes zei


Heftig, veel sterkte.

Rose.

Sofie zei

Pieter,
we duimen...
veel sterkte

Toon Hanssens zei

Bedankt voor je verhaal Pieter en voor de indrukwekkende getuigenissen van Marlies en Jeroen.
Onze duimen voor het Compostellaverhaal blijven hoog de lucht in steken! Kaarsjes branden hier a volonté.
Warme groetjes uit Brussel, ook voor Mieke
Katrien&Toon

krantenhuisje zei

Hoi Pieter,

Zo zie je maar dat je goed bezig bent door zoveel mogelijk het leven te leven dat je het gewoon was en waar je je goed bij voelt. Wat er morgen om de deur komt piepen dan zie je dan wel als het zijn kop om de deur steekt. We strijden zoveel mogelijk met jullie mee maar de veldslagen moeten door jou en Mieke telkens opnieuw w° uitgevochten. En ik ben er zeker van dat er nog heel wat overwinningen de geschiedenis zullen ingaan.

Liefs en sterkte.

Carine

Nele zei

Wanneer jij op 'n vriend se skouers staat, is meer dinge vir jou sigbaar.
Wanneer jullie rug aan rug staan, is daar minder om te vrees.
Wanneer jullie skouer aan skouer staan, is die las ligter.
En wanneer jullie saam opkijk, is die prag en grootsheid van die hemelruim (ton houtepen)

lieve Mieke en Pieter,
veel sterkte- schouder ana schouder-
om de angst en onzekerheid die zich opnieuw opdringen te doorstaan...


nele