Over deze blog

Een blog krijgt telkens het recentste bericht bovenaan. Als je dus van het begin af aan wil lezen moet je met het onderste bericht op pagina 1 beginnen. Er staan in deze blog telkens tien berichten per pagina.

maandag 28 januari 2013

Een weekendje Neerpelt


Misschien was ik op het einde van vorig bericht wel iets te optimistisch. Een aantal nevenwerkingen van de chemo lijken nu toch hardnekkiger te zijn. Vooral de keelpijn en de pijn aan de ogen (met daarbij voorhoofdspijn) zijn lastig. Maar de ervaring die we zaterdag opdeden in Neerpelt overschaduwt met gemak deze ongemakken. Eventjes alles op een rijtje.
Toen we woensdag carte blanche kregen om op zaterdag naar Limburg te trekken, kozen we er meteen voor om ’s avonds niet meer naar huis te komen en daar in de omgeving ergens een B&B te zoeken, kwestie van het niet al te lastig te maken. De donderdag en vrijdag verlopen nogal traag, maar op zaterdag zijn we al om acht uur op pad, in dit geval de autosnelweg naar Antwerpen. We blijven voor de sneeuw en ijzel uit, want rond negen uur krijgen we op de radio te horen dat er problemen zijn rond Kortrijk: ijzel is de oorzaak van veel ongevallen met blikschade. Wij rijden in de zon Antwerpen binnen en buiten. De Antwerpse ring is bijna onherkenbaar door het weinige verkeer op dat uur.
Infodag voor Compostella-pelgrims in het Dommelhof te Neerpelt
 In het Dommelhof te Neerpelt is al heel wat volk en een kwartiertje na aankomst worden we uitgenodigd om een eerste sessie bij te wonen in de theaterzaal. Verwelkoming, enkele getuigenissen en een heel sfeervolle PowerPointvoorstelling van wat een pelgrimage naar Compostella kan betekenen. Het wordt me even te machtig als ik eraan denk dat ons plan misschien wel gedwarsboomd wordt. De muziek en de prachtige beelden/teksten missen hun effect niet.
Dan middagpauze. Veel tafeltjes zijn er niet over, we vragen aan iemand die zo te zien nog alleen zit of we hem kunnen vervoegen. Iets later komt nog iemand anders erbij en algauw ontstaat een gesprek over onze wederzijdse Compostella-plannen. Onze twee tafelgenoten zijn samen afgezakt. Peter is een werknemer bij Ford Genk. Zijn vrouw is een collega van Fred, die in Sittard woont. Als ik op een bepaald moment te kennen geef dat onze plannen op de helling staan en er ook de reden bij vermeld, is Peter onmiddellijk dubbel geïnteresseerd, want hij heeft ook een kanker-verhaal. Hoe toevallig kan toeval zijn? Peter is van plan om vanuit Lourdes te vertrekken naar Santiago. De sluiting van de Ford-fabrieken is een opportuniteit 'once in a lifetime'. Fred vertrekt al in maart vanuit zijn woonplaats, hij is ook al een blog begonnen. Het wordt een geanimeerd gesprek aan onze tafel met uitwisseling van mail- en blogadressen. Alleen al deze kennismaking geeft me het gevoel dat we aanwezig moesten zijn!
In de namiddag wordt het heel erg praktisch: een lange uitleg over schoenen, thermisch ondergoed, rugzakken, tenten enz… Veel wordt duidelijk! Daarna kunnen we nog verder informatie inwinnen bij mensen uit de organisatie, die elk een eigen deelthema voor hun rekening nemen. We vervoegen eerst Koen, die ons nog wat tips geeft (niet vergeten: de trip door de Pyreneeën van Saint-Jean-Pied-de-Port in Frankrijk naar Roncesvalles in Spanje doe je best in twee etappes in plaats van in één. De uitzichten en indrukken zijn te overweldigend om die tocht als een ‘vluggertje’ af te haspelen. Wel vooraf een slaapplaats reserveren in Orisson!). Daarna spreken we even met Ria, die we ook al ontmoetten in Waasmunster, toen we een inleefdag volgenden voor Compostella-pelgrims. Zij verwijst ons voor een antwoord op onze vragen naar Paul, voorzitter van de Vlaamse Compostelagenootschap én stadsgenoot. Hartelijke gesprekken zijn het. We krijgen te horen dat men druk bezig is de verbinding tussen Menen en Reims uit te werken. Tegen deze zomer moet die stapklaar zijn en kunnen wij die misschien wel als eerste uitproberen. Misschien…
Te gast in B&B La Rose
Al bij al een super-interessante, en intense beleving, die dag in Neerpelt. De B&B die we reserveerden is eveneens een schot in de roos, ook letterlijk. De naam ‘La Rose’ en alles wat er is, echt alles, heeft met rozen te maken. De print op de lakens, het behangpapier, de boeken die er liggen, de geur… alles. Heerlijk. Gastvrouw Truce raadt ons een gezellig restaurant aan voor het avondeten. Gezellig, maar vooral lekker. De ‘Linguine come a la casa’ die ik voor mijn neus krijg is gigantisch lekker. Ik eet en geniet er zoveel mogelijk van, wat me ’s nachts zuur opbreekt. Maar het is lang geleden dat ik zo veel en met zoveel smaak at.
’s Anderendaags treedt de dooi in en is de wandeling die half op het programma staat niet haalbaar. In plaats daarvan leggen we bezoekjes af bij Renaat en Anne-Marie in Lint en bij Louise in Brugge. Louise heeft de techniek van het stappen beet en dat willen we natuurlijk in het echt zien! 

4 opmerkingen:

Unknown zei

Prachtig behangpapier! :)

hasta pronto zei

Hey Mieke en Pieter,

Inderdaad...altijd beetje dubbel hé enerzijds verwijlen bij de enorme onderneming van santiago (ja hoor...al bij het lezen zou je als buitenstaander er zin in krijgen)en anderszijds die boosdoener die dan plots weer naar boven komt...

Een ware oefening voor jullie in het omgaan met, in het loslaten en weer opnieuw durven...telkens weer die slinger die beweegt.


Maar hoe dan ook een 'roosje' onderweg die wat geurt en fleurt, daarvoor alleen is een weekendje Neerpelt al zeker de moeite en op terugweg een bezoekje aan broer en schoonzus, ook steeds hartverwarmend !

groetjes
karel en katrien

P.S. Inderdaad...hoe toeval kan toeval soms zijn, maar in ieder geval wel een kleine verademing wanneer je iemand met die twee raakpunten mag ontmoeten. Dat een kanker-verhaal ook in een Santiago verhaal voorkomt, doet ons beetje dromen dat die twee samen blijkbaar kunnen verenigd zijn dus we duimen dat de twee verhalen ooit es hand in hand gaan voor jullie...wie weet... !!!

zr roos zei

pieter en mieke,
komera cha, zeggen ze in Rwanda,
roos

Anoniem zei

Hallo Mieke en Pieter,

Ondertussen heb ik met veel belangstelling jullie blog gelezen en zal dit uiteraard ook blijven doen.

Als je, zoals ik, veel op internet opzoekt en leest over de Camino zou je geneigd zijn te denken dat toeval niet bestaat op de Camino. Ieder voorval en iedere ontmoeting heeft of krijgt zijn zin. De kans dat we elkaar onderweg zouden ontmoeten is onbestaande. Gewoon al door het feit dat we beiden van “externe factoren” afhankelijk zijn of we al dan niet kunnen vertrekken. Bovendien staat er bij mij geen datum vast. Ik koester de stille hoop om vanuit Lourdes te vertrekken maar ben ook daar nog eens van andere factoren afhankelijk. Laat er ons dan maar van uitgaan dat onze Camino naar Santiago al begon in Neerpelt.

Samen hebben we echter ook nog een andere camino voor de boeg
Mijn eigen kanker-verhaal vergelijk ik vaak met het balanceren op een slappe koord. Zo lang je je( mentale) evenwicht kan houden is het te doen maar als je eenmaal naar links of recht begint uit te slaan is het moeilijk om dat evenwicht terug te vinden.

Ik wens jullie veel sterkte tijdens de verdere behandeling maar tevens hoop ik dat jullie kunnen genieten van de voorbereidingen voor jullie tocht naar Compostella,

Warme groetjes

Peter